Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Reacties

  • Scammers, spammers en meer
    Bertus 08.12.2014 08:53
    He Piet, een tijdje niet van me laten horen. Leuk om te lzen, dat suiker soms goed voor je ...
     
  • Abces
    Dirk de Graaf 24.10.2014 11:26
    Piet van harte beterschap en groeten aan Annelies
     
  • Abces
    Fransie 23.10.2014 19:21
    Ja Piet, je weet het, an Apple a day keeps the doctor away. Sterkte maar weer. Groetjes aan ...
     
  • Trein en zo
    Ina 08.10.2014 11:19
    Goed te horen dat het goed gaat!!! Heel veel sterkte vandaag met jullie zus/schoonzus. Maar ...
     
  • Trein en zo
    Bertus 07.10.2014 15:53
    He Piet een tijdje niets van elkaar gehoord. Sterkte morgen voor de hele familie. Ik zal ...

Welkom op onze persoonlijke blog. De laatste blogs staan hier altijd bovenaan.

Scammers, spammers en meer

Gisteren heb ik weer een bloedtransfusie gehad. Twee zakjes O+ van onbekenden maken dat ik me weer een klein beetje fitter voel. Ik had weer verschijnselen van behoorlijke anemie (bloedarmoede) zoals witte lippen en vingers, voortdurend koud ervaren en moe,moe,moe. Na prikken op mijn verzoek bleek het Hb 4.5. Veel te laag dus inderdaad. Een volle middag aan het infuus en ik voel me weer een stuk beter. Gelukkig heb ik altijd films en/of series op mijn iPhone staan om die uren door te komen…..

Mijn zitproblemen na het verwijderen van een abces zijn nu ook over en dat is afgesloten. Wat ook goed lijkt te gaan is de open wond aan mijn been. Na maanden van gemartel met wond spoelen en op allerlei manieren zalven, verbinden en verzorgen kwam de wondverpleegkundige met een voorstel om suiker in de wond te strooien. Gewone kristalsuiker. Heel erg apart maar ik heb het geprobeerd. Na ongeveer een week was er duidelijk vooruitgang merkbaar en inmiddels is de wond na 10 dagen suiker helemaal gesloten en lijkt het probleem verholpen. Bijzonder!

foto-s-DirkdeGraaf--EBKK-in-Tubbergen-27-9-2014-028

In de afgelopen periode ben ik weer eens naar de kerk geweest. Niet voor spirituele ondersteuning (maak je geen zorgen) maar om een concert van het EBKK (Enschedees Byzantijns Kozakken Koor) bij te wonen. Een goede kennis van me zingt in dat koor en had ons uitgenodigd als dank voor het maken van statiefoto’s van het koor. Daar heb ik mee geholpen (zie foto). Een kerk is qua akostiek erg mooi om een koor aan te horen. indrukwekkend. Het was een prima optreden van die mannen! 
Er hangen allerlei bussen in zo’n kerk (Stephanuskerk Borne), maar geen ideeënbus. Dus. Als die er wel geweest zou zijn had ik het idee ingediend de publieks-onvriendelijke banken in een allesbrander op te stoken en er comfortabele stoelen neer te zetten. Ik heb het met een pauze ternauwernood uitgehouden op die kerkbank. Je komt er onvermijdelijk met een zere rug en houten kont vanaf. Ruim 2 uur is bijna niet te doen. Geen wonder dat er steeds minder volk in de kerk komt…..

Verder ben ik vorige week nog gebeld door een engelstalige scammer die zichzelf bekend maakte als iemand ven de Microsoft Corporation. Er was een “safety issue” wat hij wel even voor me zou oplossen. Nou heb ik, behalve een overgebleven draadloze muis van die firma, niets in huis van Bill Gates maar heb ik even zijn spelletje meegespeeld en ‘m mooi even aan de praat gehouden. Gewoon voor de fun. 50% van zijn vragen begreep ik niet goed (wel dus) en moest hij herhalen. Ik viel door de mand toen hij vroeg welke toets er naast de Ctrl-toets zat. Naar waarheid zei ik dat dat de Appeltje (cmd op mijn iMac) toets was. De rest van het gesprek verliep wat minder vriendelijk toen ik hem duidelijk maakte dat ik niet in zijn doorzichtige val zou trappen. Hij verbrak de verbinding….. Sukkel. Zijn bedoeling was natuurlijk toegang te krijgen tot mijn computer op daar een of andere keylogger of ander virus programma te installeren.

Dit was een wat ongewone benadering om mij op te lichten. Gebruikelijk krijg ik elke dag gemiddeld tenminste één of twee mailtjes van scammers of spammers. Vaak in tenenkrommend engels en erg doorzichtig maar ook soms redelijk geloofwaardig. Onder aan deze blog wat voorbeelden, niet de volledige mails maar wat van de belangrijkste alinea’s daaruit. Ontvangen in de afgelopen 6 dagen. Er worden me vissen voorgehouden met een waarde van meer dan 100 miljoen euro, dollar of ponden. Te mooi om waar te zijn dus.

boeje klaasOoit heb ik eens een boekje gekocht van een journalist die de wat van deze scammers onder een valse identiteit mooi aan de praat heeft gehouden met een uitvoerige email-wisseling. Hij doet zich dan voor als Uncle Klaas met advocaat B.I.E.F. Stuck van der Haas en o.a. verpleegster Juul. Prachtig boekje waarin hij o.a. Prince Ado de gekste dingen laat doen en is vreselijk steenkolen engels (show me that you are sincerely no uplifter) deze Nigeriaanse 419 oplichters de gek aan steekt onder de titel “Joe ken call me uncle Klaas”. Op internet is de mailwisseling deels ook nog te lezen en bij bol.com is het boekje ook wel te koop. Vermakelijk in deze donkere dagen rond kerst….  

Hier wat scam voorstellen uit mijn mailbox de afgelopen week t.w.v. meer dan 100 miljoen: 

  • scamI selected you after my fervent prayers and fasting and it was revealed to me for this purpose, I have a total sum of #39,000,000.00 Million deposited in a security bank, and I am wishing to give it out for charity and help the poor and 20% will be for your effort and services.
  • Please did you get my previous email about you been beneficiary to a late customer who made a deposit of $17,300,000 in my banking service department at the Bank of China (BOC) in one of the foreign office without any next of kin. I introduce myself to you as Chan Lee Gao if you can remember. I have all the facts with me to guide you as the next of kin. We can both share the proceeds in a 50/50 ratio. Please reply to my email if interested.
  • Groeten mijn lieve vriend,
    Hoe gaat het? Ik zoek uw toestemming voor een bedrijf . Deze brief is een zakelijk voorstel . Mijn naam is Stephen Swanton Global Head of Equity Research UBS Investment Bank London Branch .
    Ik besloot een vertrouwelijke samenwerking met u in de uitvoering van de deal hier beschreven voor ons wederzijds voordeel te zoeken . Tijdens de financiële controle van de rekeningen in mijn bank , ontdekte ik een opgeëiste bedrag van £ 15,000,000.00 Great British Pounds Sterling ( vijftien miljoen Great British Pounds ) in een account die behoort tot een van onze late buitenlandse klanten ( Late Mr Hock molenaar ) een zakenman die helaas verloor zijn leven bij een vliegtuigongeluk .
  • Hi , I AM MS. NADIA M. ALFALEH, I JUST ESCAPED SYRIAN CRISIS. I HAVE A BUSINESS PORTFOLIO FOR OUR MUTUAL BENEFIT WITH INSURANCE VALUE OF USD58M, IF YOU ARE INTERESTED CONTACT ME FOR DETAILS
  • Delivery Notice,
    We are courier delivery service. (Cargo Forwarders) This notification is to inform you that you have a package in our cargo unit on transit in Rome, Italy. It has been on hold awaiting pick up. You are expected to call or email us with a confirmation of the exact recipient address. Please states your required details below;
  • Please did you get my previous email about you been beneficiary to a late customer who made a deposit of $17,300,000 in my banking service department at the Bank of China (BOC) in one of the foreign office without any next of kin. I introduce myself to you as Chan Lee Gao if you can remember. I have all the facts with me to guide you as the next of kin. We can both share the proceeds in a 50/50 ratio. Please reply to my email if interested.
  • The Federal bureau of investigation (FBI) Washington,D.C in conjunction with some other relevant Investigations Agencies have recently been informed through our Global intelligence monitoring network that your over-due contract payment which was fully endorsed in your favor accordingly by the Central bank of Malaysia(Bank Negara Malaysia) has not been claimed. It might interest you to know that we have taken out time in screening through this project as stipulated on our protocol of operation and have finally confirmed that your contract payment is 100% genuine and hitch free from all facet and of which you have the lawful right to claim your fund without any further delay.
  • I am Mr. Adrian Dominicus chairman of Foreign payment Department, I have been mandated to inform you about the recent development as in your payment, this morning after our board meeting, your case was mention and we have agreed to pay you Without any further delay so I would require you to desist from any partner Who may have been requesting for your information’s. I would like you to employ transparency and honesty in this regard because aiding and abetting will only keep your payment pending so I will like you to confirm the following to avoid any mistake or wrong Transfer. The total fund is US$10.5 million (Ten Million Five Hundred Thousand United State Dollars) The Requested Information is to ensure that no mistake or error is made and it should be forwarded in the manner stated below
  • This is a personal email directed to you, I am Dave Dawes, My fiance and I won a Jackpot Lottery of 101 million pounds ,and we have voluntarily decided to donate the sum of 1 million pounds to you as part of our own charity project to improve the lot of 5 unknown lucky individuals all over the world plus close friends and family.
  • Please be informed that your email has been given a compensation grant for the sum of Nine Hundred and Twenty Thousand Euros cash reward from the United Nations 2014 charity program worldwide. You are advised to open correspondence with your program payout agent
  • Although you might be nervous about my e-mail as we have not met before. I am Mr Mohamed Hamid, I work with the HSBC BANK Malaysia; there is the sum of 20,600,000.00EURO business offer I want to share with you. It is unreservedly peril free; if interested, please get back to me using the below e-mail address.

Misschien ga ik eerdaags wel eens zo'n scammer uit de tent lokken met een jippiejahoo@hotmail adres.

Tot blogs....

Abces

verboden fietsenAfgelopen nacht rond 1 uur ben ik geopereerd. Sinds afgelopen weekeind had ik weer een pijnlijke plek die fietsen tot een onprettige bezigheid maakte. Op mijn bips dus. Op precies dezelfde plek als een dik jaar geleden heb ik weer een onderhuidse ontsteking ontwikkeld. Woensdagmorgen even mee naar de huisarts geweest die weer doorpakte en me naar het MST verwees. Ook daar namen ze mijn klachten serieus en ben ik na het zoveelste onderzoek opgenomen. Een operatie werd gepland voor de avond, maar door spoedgevallen werd dat pas rond 1 uur 's nachts een feit. I.v.m. bloedverdunners deze keer geen ruggeprik maar een algehele narcose. Wat mij betreft wel wat prettiger. Inmiddels ben ik na ruim 24 uur weer thuis met de nodige instructie voor de wondbehandeling. Hopelijk geneest de wond snel.....

Onze (schoon)zus is goed door haar hersenoperatie gerold en alle prognoses en uitslagen waren gunstig voor haar. De tumor kon niet geheel worden weggenomen (hij was exorbitant groot, aldus de chirurg) maar was van een goedaardige en zeer langzaam groeiende soort die al mogelijk tientallen jaren is gegroeid. De kans op aangroeien en opnieuw problemen is erg gering. Nabehandelen lijkt niet nodig. Gelukkig maar! We zijn vorige week even op bezoek geweest en we zijn erg blij dat het herstel zo voorspoedig verloopt.

lead-iphone6plusAnderhalve week geleden ben ik in het bezit gekomen van een iPhone 6+. We hadden een dagje Den Haag/Scheveningen met een goedkoop treinkaartje gepland en wilde ik o.a. de nieuwe Apple store zien. Ik had de  iPhone de week daarvoor al on-line besteld maar met een levertijd van 4 weken. Via de Apple site was de iPhone ook wel mondjesmaat en onregelmatig te reserveren, maar alleen op de dag van aankoop zelf. Tijdens de reis naar den haag zag ik dat er weer exemplaren beschikbaar waren en heb ik met enige moeite kunnen reserveren. Mazzel! De on-line bestelling is geannuleerd, dat snap je.....

Tot zover. Tot blogs maar weer......

Trein en zo

Het is bijna zover. Onze (schoon)zus gaat morgen onder het mes. Na weken wachten is het morgen zover. Vanmiddag wordt ze opgenomen. Bij deze langdurige operatie die naar verwachting z’n 12 tot 14 uur duurt , zal de tumor hopelijk goed verwijderd worden. Complicatie daarbij is dat een oogzenuw en een bloedvat door het gebied van de tumor lopen. Ook zit de hypofysen erbij in de buurt. Millimeterwerk voor het team chirurgen die de kansen voor haar wel goed inschatten. We gaan morgen volop kaarsjes branden en de vingers gekruist houden……

Met mij gaat het op dit moment wel weer aardig goed. Het trombose-been wat me net voor de vakantie nogal heeft geplaagd is helemaal over. We konden dan ook „gewoon” de afgelopen maand op vakantie. Dat hebben we weer gedaan door hotelletjes en B&B’s te hoppen. We zijn in Friesland geweest, in Bergen en in Zevenbergen. Fantastisch weer gehad en mooie plekken gezien en leuke dingen gedaan.

internationale trein naar BerlijnTussendoor zijn we ook de afgelopen maand een aantal dagen gewoon thuis geweest. We hebben nog meegemaakt dat iemand recht tegenover ons appartement zelfmoord pleegde door voor de internationale trein te springen. Wij hebben de klap gehoord en de noodremming van de trein gezien. Daarna de afwikkeling en het opruim werk wat bij mij nog een déjàvu opleverde. 41 jaar geleden was mijn eerste dag bij de politie om 8.00 uur begonnen en rond 10 uur een melding van een springer bij de kettingbrugweg, halfweg Enschede-Hengelo. Met spoed ter plaatse en, zo groen als ik was, met een schop langs de rails om de stoffelijke resten op te ruimen. Geen pretje om je loopbaan bij de politie mee te moeten beginnen. Dat opruimen doet tegenwoordig een begrafenisondernemer. Keurig in driedelig zwart pak en blauwe handschoenen langs de rails. Ik benijd ze niet want ik weet wat het is…..

Ik had geen idee of hij nog leefde en nog in Hengelo verbleef; Bernard Hannink. We kwamen hem bij toeval een paar weken geleden tegen op een terras in Hengelo. Geen spat veranderd. Onverzorgd uiterlijk en een baard van vier dagen. Zijn eeuwige zwarte leren jas. Wat ie niet meer op had was de oude politiepet waar hij altijd mee op liep. Bernard was in al die jaren bij de politie een vaste klant van ons. Niet in de zin van draaideurcrimineel of zo, nee, Bernard was de lokale „dorpsgek” waar we veel mee, en om hebben gelachen. Bernard was in de avond- en nachturen een vaste verschijning. Hij lust graag een borreltje/biertje en als die er genoeg van had gesnoept werd Bernard altijd vrij luidruchtig. Hij kon langdurige en luide speeches houden voor de Lambertuskerk, aangemoedigd door het uitgaanspubliek. Dat leverde dan weer klachten op. Bernard maakte zich vaak kwaad op de (lokale) politiek wat soms resulteerde in agressief gedrag. Zo heeft ie al eens een lantarenpaal omver getrokken tegenover het politiebureau en ook de toegangsdeur van het stadhuis vernield. Hij verbleef vaak uren aan het loket van het politiebureau waar hij steevast veel koffie kreeg. We kregen hem zelfs zover dat hij ging exerceren met een bezemsteel op onze commando’s in de hal van het bureau. We lieten hem dan zo vaak in de houding springen tot zijn broek tot de enkels afzakte. Tranen gelachen hebben we toen.

IMG 4849Ik las op het internet nog een kostelijk verhaal uit Engeland. Daar hadden een paar knapen een radarwagen gespot en besloten er een grap mee uit te halen. Terwijl de aandacht van de radarwaarnemer werd afgeleid door de ene helft van de knapen draaiden de anderen de kentekenplaat van die radarwagen. Met die plaat, gemonteerd op hun eigen auto hebben ze zich een keer of zeven laten flitsen…. Geniaal!

Nog even een anekdote van onze kleinzoon lars; Bij het naar bed brengen van Lars komt het mannetje erachter als ie nét in bed ligt; "ik moet poepen". Vooruit dan maar, de natuur moet z'n loop hebben en een verdieping lager met hem naar de wc. Als hij daar even op zit te koekeloeren wijst hij op z'n kontje en zegt: "Het duurt nog even mama, hij is nog even binnen een filmpje aan het kijken!" En dan na korte tijd begint hij te tellen "1, 2....  4, daar komt ie hoor!" en jawel hoor: plons! Leuk hé?

Tot slot heb ik nog een tip; Zoek eens op you tube naar de naam Eric Koller. Een prachtige, nog relatief onbekende komiek die met geniale grappen en veel mimiek een mooie show kan neerzetten. Ik kwam hem bij toeval tegen op de zender NPO Humor TV waar de complete show Hippopotomonstrosesquippedaliofobie van hem werd uitgezonden. De sketches "defecte microfoon" en "baby" zijn mijn favorieten. Kijk maar eens.  Er zijn nog volop kaarten beschikbaar op zijn site. Wij gaan in maart naar zijn show.

Tot zover. Tot blogs…..

Schoonzus

Ligt het aan ons of lijkt het erop dat er steeds meer mensen om ons heen geconfronteerd worden met hele vervelende gezondheidsproblemen? Vorige week was het de beurt aan de zus van Annelies. Die kreeg op haar vakantieadres in Drente een epileptische aanval en zit nu vol in de medische molen i.v.m. een tumor in haar hoofd. Zij was met haar man en kinderen zo iemand waarvan we wel eens gezegd hebben dat daar nooit iets ernstigs gebeurd. Hun leven leek rustig voort te kabbelen zonder enig probleem. Tot nu. Het lijkt niet op te houden. Sterkte M&M! Collega's, vrienden, kennissen, buren en famillie ze lijken allemaal hun portie te krijgen.

mirthe hangmat

Zelf was tot begin vorige week mijn been weer pijnvrij. Helaas heb ik nu weer op dezelfde vervelende manier last van dat verrekte trombosebeen. Het doet pijn en het hindert me in alles. Je kunt er letterijk niet mee uit de voeten. We zien wel weer hoe dit afloopt.

Ondertussen zijn we het WK voetbal al weer bijna vergeten, maar o wat was ik blij dat die gekte weer was afgelopen. De hele wereld stond in brand, maar driekwart van het nieuws werd gedurende het tournooi besteed aan een dom spelletje met 22 zwaar overbetaalde mannetjes en allerlei deskundologen die iets riepen over het kansspelletje, want dat is voetbal tenslotte.  Dat was mijn grote ergernis rond de WK. Ik heb dus helamaal niks met voetbal.

Op de foto hiernaast onze kleindochter Mirthe met mij in de hangmat op het balkon. Ze heeft nog bij ons gelogeerd in de afgelopen periode. Dat kon lang niet omdat ze altijd nogal errug vroeg wakker was en 's nachts niet kon doorslapen. Gelukkig gaat dat nu beter en we hebben mooi met de kleine meid genoten. Overigens is die hangmat ook mijn plekkie om 's morgens in het ochtendzonnetje de krant te lezen met een mok koffie erbij. Heerlijk.

Tot de volgende blog.

Trombosebeen

Ik heb de laatste tijd nét even te vaak geroepen dat het wel goed gaat en mijn situatie aardig stabiel is. Niet dus. Ik heb al een hele poos last van een open wond aan mijn linker enkel. Dat heeft er toe geleid dat ik nu zelfs een wondverpleegkundige van de thuiszorg over de vloer krijg. Een heeel gedoe om 0,9 uur zorg in de week te mogen hebben. Ook vergoedingen voor verbandmiddelen brengt je in een bureaukratische rompslomp. Naast de pijn van die wond kreeg ik net voor het weekeind in hetzelfde been een krampgevoel in mijn kuit. Ik weet het aan de behandeling van die wond aan mijn enkel tot we zondagmiddag tussen Delden en Hengelo fietsten en Annelies opperde "Het zal toch niet weer een trombosebeen zijn?". Oei. Wat is wijsheid. We zijn na overweging maar naar de huisartesenpost in Hengelo gefietst. De arts die mij daar zag twijfelde, maar stuurde ons toch naar de spoedeisende hulp op het ZGT. Eigenlijk kun je geen trombose krijgen als je anti-stolling medicijnen gebruikt. Ik dus wel..... Liever waren we naar het MST in Enschede verwezen, maar dat zat die middag dicht i.v.m. stroomstoring. Na het gebruikelijke (lange) wachten en (bloed)onderzoeken en een echo kwam de diagnose. Inderdaad een trombose in mijn linkerbeen. Ik moest opgenomen worden. Omdat ik een nogal gecompliceerd geval ben en onder behandeling in het MST ben ik met een ambulance naar Enschede gebracht. Daar heb ik 24 uur gelegen en ben gisteren weer thuis gekomen met instructies en een andere soort bloedverdunner. Mijn been zit in een steunkous en ik hoop dat de pijn en beperking vlot verdwijnt. Het is erg lastg allemaal.

zouwendijk1zouwendijk2Overigens was mijn timing niet slecht. We hebben nét ruim 3 weken vakantie gehad en zijn de laatste dagen aan het wegtikken. Drie weken eerder een trombosebeen en de vakantie was verknoeid geweest. We hebben in die tijd verschillende 2 en 3 daagse hotelarrangementen genoten. We hebben gefietst in de buurt van de Biesbosch, op Texel, in de buurt van Hilversum en (samen met onze kleinzoon Lars) in Looze bij Hardenberg. Mijn roots (of die van mijn vader) liggen in de Alblasserwaard nét boven de Biesbosch. Daar hebben we nog rondgereden en hebben o.a. de Zouwendijk gevonden. Leuk!

Mijn huidaandoening is aanmerkelijk verbeterd. Dank zij de 8 weekse kuur en zalfjes heb ik nu weer een zo goed als "normaal" gezicht. Dus dat lijkt nu wel opgelost. Nou de rest nog......

Tot zover. Tot blogs.

Meevaller?

Ik heb gelukkig gisteren goed nieuws gekregen. De zeldzame en moeilijk te behandelen huidziekte die vermoed werd is gelukkig niet uit de testen gekomen. Ik heb wel een forse schimmelinfectie die met een 8 weekse kuur en zalf behandeld moet worden. De verschijnselen en de last is er niet minder om. Het is en blijft zeer hinderlijk. Gelukkig zijn wel de hechtingen uit m'n gezicht. Door mijn slechte weerstand en zeer droge huid door medicijngebruik ben ik hier erg vatbaar voor. Voorlopig dus smeren en pillen slikken. Ik hoop dat de lijst met mogelijke bijwerkingen weer niet voor mij geldt.....

Het blad "Zin" met mijn interview ligt in de winkel. Het is een dubbel interview met mij en een vrouw die de ziekte van Crohn heeft. Het gaat over de invloed die de (verborgen) ziekte op ons heeft. De journaliste heeft het wat mij betreft heel netjes verwoord in het artikel. Ik mag het hier niet op mijn blog plaatsen i.v.m. copyright en zo, dus even naar de winkel deze maand. Voor een indruk hoe het er uit ziet hier een heel kleine afbeelding van de 5 pagina's:

zinpaginas

Verder heb ik me nog behoorlijk boos gemaakt over een -in mijn ogen zeer eenzijdig- artikel in de Tubantia van zaterdag 3 mei over een ongeval waarbij een jonge vrouw door een roekeloze bestuurder onder invloed van alcohol werd doodgereden. Ik was verbolgen over hoe de dader als zielig werd afgeschilderd en zijn verhaal kon doen via de journalist. De familie van het slachtoffer Marianne Koiter wilde niet reageren in dat artikel. Terecht, want na zoiets heb je wel wat anders aan je hoofd. Ik heb daarom maar een ingezonden stuk geschreven wat hier te lezen is. Daarmee kon ik mijn boosheid in ieder geval kwijt.....

Dit was het voor nu. Ik heb niet veel meer te melden. Tot blogs.

Huidziekte

Huidproblemen. Ik noemde het al in mijn vorige blog. Ze zijn groter dan ik dacht. Na twee antibioticakuren via de huisarst ben ik gisteren toch verwezen naar een huidarts. Die antibiotica sloeg niet aan en had geen resultaat. Naar de Dermatoloog dus, zo'n arts waar je al uitslag hebt voor je er bent geweest..... Die had haar voorlopige diagnose al gauw gesteld. Ik lijd vermoedelijk aan een zeldzame auto-immuunziekte die de huid aantast en lupus erythematosus (LE) genoemd mag worden. De dermatoloog heeft twee biopten uit mijn wang en bovenlip genomen met een soort appelboortje (4mm). Geen pretje! 12 mei moet ik dan voor een definieve diagnose  bij haar terug komen. Ik hoor dan verder hoe het behandeld moet worden. 

Inmiddels zie ik er dus niet uit. Ik schrik van mezelf als ik in de spiegel kijk. Alsof ik tegen een tram ben aangelopen. Twee plekken op m'n gezicht waar de hechtdraadjes nog uitsteken en de nodige zwellingen en rode plekken van de aangedane huid. Een deel van m'n snor en m'n hoofdhaar is uitgevallen en groeit, als de diagnose klopt, niet meer aan. Na 35 jaar zal ik dan snorloos door het leven moeten. Jaren geleden heb ik de snor al eens afgeschoren in een dolle bui. Annelies & kids waren toen "not amused". Nu zullen ze er waarschijnlijk toch aan moeten wennen. Het is niet anders.....

Hiernaast een "selfie" van deze jongen. 

Na 12 mei meer nieuws. Tot blogs.

Tentoonstelling

20 gradenSorry volgers, er zijn bijna 6 weken voorbij gegaan sinds mijn laatste blog. Ik neem mij voor weer wat vaker de digitale pen ter hand te nemen..... Misschien gaat het wel te goed met me. Feit is dat ik me redelijk goed voel behalve mijn groter wordende huidproblemen. De extreem droge huid die ik heb door mijn cytostatica is erg gevoelig voor infecties en dergelijke. Soms erg hinderlijk, maar ik moet het er mee doen.

rijksmuseumIn de vorige blog schreef ik al dat ik de deur van mijn werkplek definitief dicht heb gedaan. Dat geeft nu na zes weken wel een erg rustig gevoel. Ik heb weer zin in dingen die ik lang heb laten liggen. Zo ben ik een dagje met een fotovriend naar het spoorwegmuseum in Utrecht geweest en daar lekker bezig geweest. Samen met Annelies zijn we zelfs drie dagen naar Amsterdam geweest waarbij de nadruk lag op het bezoeken van het rijksmuseum. Wat is dat mooi geworden! Je kunt daar ademloos uren dwalen en alle schatten zien. Wel eerst op tijd naar de grote meersters en de Nachtwacht. Vanaf 11/12 uur staan daar mensen rijen dik voor de kunstwerken te kijken en is er bijna geen doorkomen meer aan. In de andere zalen kun je dan goed terecht. Het is er groot genoeg. Verder hebben we (ik) vaak op terrassen gezeten. Annelies de hort op en de Bijenkorf in of de Albert Cuypmarkt op, Piet was met een glaasje of kop koffie wel op een terras in de buurt te vinden. Dat geslenter hou ik slecht vol dus van de nood maar een deugd maken nietwaar? We hebben genoten van terrassen op het Leidseplein, de Dam, de Hilton sky-lounge en bij Loetje. Bij Loetje koop je het beste biefstukje van Amsterdam (en wijde omstreken). Doen! Als je je trouwens afvraagt waar alle oude fietsen blijven; In Amsterdam. Van driekwart van de fietsen daar is het kettingslot een veelvoud waard dan de waarde van de fiets. Wat een barrels! 

Wat ik daar verder alleen heb gezien is de permanente tentoonstelling Body Works op het Overtoom. Daar zijn geconserveerde lichamen en organen van mensen te zien die zodanig geprepareerd zijn dat ze b.v. de bloedsomloop, spieren of zenuwbanen aanschouwelijk maken. Daar lag b.v. ook een geprepareerde milt van normale omvang. Ter grootte van een biefstukje van anderhalve ons. Iets kleiner dan mijn milt van 9 kilo dus..... Een boeiende tentoonstelling! We hadden een combi-ticket trein/hotel en zijn comfortabel met de internationale trein naar Amsterdam CS en retour gereisd. Terug waren we toch wel weer blij terug te zijn en de relatieve rust hier in Twente weer terug te vinden.

leesplankjes op postzegelsBegin deze week werd ik gebeld door iemand van het bestuur van het Schoolmuseum in Ootmarsum die ons uitnodigde om te komen kijken naar de tentoonstelling van mijn vader. Hoe zit dat? Mijn vader spaarde postzegels. Albums vol en al zo lang ik mij kan herinneren. Daarnaast had hij een bijzondere verzameling die vrij uniek is. Ooit is vader op het idee gekomen om bij de afbeeldingen op leesplankjes de bijbehorende postzegels te vinden. Er zijn tientallen variaties leesplankjes uitgebracht; Fries, Zeeuws en Hebreeuws en nog vele andere. Vader zocht dan een goede afbeelding van zo'n leesplankje en ging dan op zoek naar postzegel met de passende afbeeldingen. schoolmuseumSoms was dat een zeer langdurige zoektocht. Zoek maar eens een plaatje op postzegel van b.v. een zeef. Die kwam uiteindelijk uit Hong Kong. Toen pa vorig jaar overleed was er niemand van de kinderen die zijn verzameling wilde voortzetten. De reguliere verzameling is inmiddels verkocht, maar deze unieke verzameling hebben wij als kinderen geschonken aan het schoolmuseum waar het dus nu in een tentoonstelling staat. Overigens is het museum leuk opgezet en een bezoekje meer dan waard. Een reis terug in de tijd. Ik weet nu bijvoorbeeld waar het woord "fröbelen" vandaan komt.....

De fotoshoot voor het blad "Zin" is uiteindelijk mooi hier in de buurt gehouden. Kennelijk was dat toch wat handiger. Uiteindelijk zijn er foto's van mij gemaakt bij de Noordmolen bij Delden. Het was erg mooi weer dus dat kon. Ik heb het resultaat nog niet gezien en ben benieuwd.

Tot slot heb ik hier nog een link naar een filmpje van onze kleinzoon Lars. Hij is twee en een half jaar en nog nét niet zindelijk. Veel plezier.......

Tot zover maar weer. Tot blogs.

10 jaar

Wouter van der ZouwenariklelhuisaanhuisHet is een raar weekeind. Vol met allerlei gevoelens en gedachten. Ten eerste is het dit weekeind precies 10 jaar geleden dat we  in de nacht van 29 februari 2004 wakker gebeld werden door collega's. Ik hoor nog de piepjes van hun portofoon vlak voordat ik de deur opendeed. "Mogen we even binnenkomen?" vroeg de collega. "We hebben helaas slecht nieuws te melden". In de 30 jaar daarvoor bij de politie had ik zelf ook al vaak moeten aanbellen op dezelfde manier. Er ging van alles door ons heen. Over wie gaat het? Wat is er gebeurd? De kinderen zijn gelukkig thuis! Mijn ouders? Annelies d'r moeder? In de huiskamer hoorden we het vreselijke nieuws. Mijn broer Wouter was tijdens uitgaan in Enschede bij Aspen Valley op de Markt van een trap gevallen en daarbij dodelijk verongelukt. Vreselijk nieuws dus. Daarna de afschuwlijke gang naar het ziekenhuis voor een confrontatie met mijn broer. Daarna het geregel en het slechte nieuws overbrengen aan mijn zussen en de vriendin van Wouter in Amsterdam. Het komt deze dagen allemaal weer boven. We hebben hem en onze vader en moeder gisteren nog maar even een bloemetje gebracht op de begraafplaats.

Eergisteren heb ik voor de allerlaatste keer mijn kantoortje aan de Hermandad in Enschede afgesloten. De sleutels en nog wat spullen ingeleverd en mijn werkzame leven na ruim 40 jaar afgesloten. Een onwaarschijnlijk dubbel gevoel moet ik zeggen. Enerzijds ben ik blij dat ik nu niks meer hoef en niet meer het gevecht met mezelf hoef te leveren. Mijn brakke lijf wil niet meer en daar heb ik me nu bij neergelegd. Anderzijds vind ik het jammer dat ik de prettige contacten op het werk zal moeten missen. Ook dat is dubbel want er is een forse reorganisatie aan de gang die veel onrust veroorzaakt. Dat ontloop ik nu ook. Mijn functie verdwijnt ook dit jaar en met mijn beperkte mogelijkheden nog een nieuw kunstje leren zie ik eigenlijk ook niet zitten. Het is erg dubbel allemaal. Ik moet bekennen dat ik met tranen in de ogen de laatste keer met de auto de poort uitreed. Ik ga het toch missen denk ik..... Ik zal met m'n beperkte energie nu toch nog moeten proberen mijn dagen een beetje zinvol door te komen. De eerste klus is om mijn diaverzameling uit de jaren 70-80 te digitaliseren. Ik heb die dia's pakweg 20 jaar geleden voor het laatst gezien. Ik verheug me op het weerzien. Dat is een mooie klus voor de eerste tijd.....

Vandaag hebben we weer gezien hoe de carnavalsoptocht in Borne zich voor onze deur opstelde. Ik heb helemaal niks met dat feest en kijk altijd met verbazing naar de mensen die dat dan allemaal beleven. Lekker achter glas en vanuit m'n huiskamer. Ik ga daar zeker geen kou voor lijden! Wat blijft na de optocht is een vreselijke troep voor de deur. Verpakkingen, confetti en serpentine's. Een bende is het. Zou de vervuiler hier ook betalen?? Ik vraag het me af.

De plannen die we hadden voor een andere auto gaan nu toch waarschijnlijk niet door. We hadden het een beetje in de kop gekregen om cabrio te gaan rijden en daarbij was de keus op een Saab 9-3 cabrio of een Volvo C70 cabrio gevallen. We hebben er verschillende gezien en proefgereden. Errug mooie auto's. Vandaag hebben we de plussen en minnen nog maar eens naast elkaar gezet. Emotie en ratio vechten om voorrang en de ratio heeft daarbij toch de overhand gekregen. Waarschijnlijk maar niet dus en rijden we nog een poos door met onze mooie Volvo C30.

Over twee weken moet ik nog voor een fotoshoot naar een fotostudio in Amsterdam. Voor het blad "ZIN" (zie vorige blog) moeten er foto's gemaakt worden. Onkosten worden vergoed en een stiyiste, een visagiste en fotograaf moeten er dan iets van zien te maken. Daarna is er nog van alles mogelijk met Photoshop..... Ik ben benieuwd.

Tot zover maar weer.

Tot blogs.

Handdoek in de ring, ziek en interview

doek

Het werd weer tijd om even in de virtuele pen te klimmen. Er is veel gebeurd de laatste tijd. Ik schrijf deze blog nu weer op een ziekenhuisbed vanuit het MST in Enschede. Volgens mij is dat mijn 14e opname sinds de start van deze blog. Het is begin vorige week begonnen met een flinke diaree op maandag die een dag heeft geduurd. Die diaree weet ik aan het gebruik van een nieuwe medicijn. Daarna leek het goed te gaan tot woensdagnacht vorige week. Een nacht lang veel toiletbezoek en een diepe relatie met een emmer voor m'n maag- en galinhoud. Daarna heb ik een dag of vier op bed doorgebracht waarna ik weer langzaam en slapjes tot leven kwam. Tot dinsdag. Rond de middag begon ik buikpijn te krijgen die ik niet eerder had gehad en niet herkende. In de tweede helft van de middag was het zo hevig, ondanks paracetamol, dat ik met Annelies naar m'n huisarts ben gegaan. Overigens lag Annelies inmiddels ook al een dag of twee-drie met dezelfde buikgriep op bed. We zijn op advies van de huisarts naar het MST gegaan en na drie uur onderzoek en wachten ben ik daar woensdagavond opgenomen. Eerst op de afdeling acute opname en gisteren overgeplaatst naar de E4 (oncologie). Ik lig een kamer naast de kamer van collega Benno H. die ook MDS heeft en die helaas weer behandeld moet worden. Sterkte Benno! Ik spreek hem niet want hij ligt in quarantaine en ik wil hem zeker niet besmetten met mijn problemen van de laatste week. Natuurlijk was ik weer een moeilijk geval. Ik heb een ontsteking in/aan de darm of ingewanden. Bloedwaarden en een CT-scan wezen in die richting. Ook was mijn bloedontstollingswaarde (INR) veel te en gevaarlijk te hoog. Dat zakt nu inmiddels weer en de heftige buikpijn is weer over. Weer 24 uur morfine gehad en ook paracetamol via het infuus. Ik kan nu gelukkig weer zonder. Die bloedstolling bij mij blijft een vrij ernstig en grillig probleem. Door de buikgriep is dat vermoedelijk dit keer weer ontregeld. Ik ben ook ruim 5 kilo lichter geworden. Het was me het weekje wel weer....

Ik heb ook een ingrijpende beslissing genomen. Ik ga stoppen met werken. Ik wilde nog graag, maar merkte gaandeweg dat het toch niet heel erg goed haalbaar was. Door de reorganisatie is het bovendien zo dat mijn werkplek vervalt en ik ook mogelijk nog een nieuw kunstje moet leren. Dat kan ik niet meer. Gisteren stond daarvoor een gesprek gepland met mijn chef over hoe en wanneer. Dat is dus nog niet doorgegaan. Het is wel een heel erg dubbel gevoel moet ik zeggen. Na ruim 40 jaar nu zo ongewild met ontslag. Het is niet anders. Het doek gaat vallen........

zinEen week of drie geleden heb ik bezoek gehad van een journaliste uit Amsterdam van het blad "ZIN". Zij had contact met me had gezocht voor een interview in wat in mei in hun blad gepubliceerd wordt. Ik krijg dan een een rol in een tweeluik over "verborgen" ziekte's. Ze had me gevonden via deze blog. Ik ben benieuwd hoe het er uit gaat zien. Grappig he?

Tot zover weer. Tot blogs.....

Update vrijdag 24-1-2014

Door sterke schommelingen en instabiele INR (ontstollingswaarde) van mijn bloed mag ik nog niet weg. Te onveilig. In ieder geval tot en met het weekeind hier blijven. Het is niet anders.....

Update maandag 27-1-2014

Ik ben weer thuis. Er was geen reden meer om me vast te houden. De stollingswaarde was nog niet helemaal goed maar ging al weer de goeie kant op. Woensdag weer prikken en begin volgende week weer naar m'n specialist. Nu eerst even wat bijkomen en weer aansterken. E.e.a. heeft er wel weer ingehakt.

Afgesleept

klik voor groot....Het is even stil geweest hiero, maar er zijn weer wat dingen te melden. Ten eerste pech. Twee lekke banden in drie dagen tijd. De tweede keer ben ik zelfs door sleepbedrijf Vorgers afgesleept. "Goh, heb je dan geen reserveband in je auto, en kun jij geen band verwisselen?" hoor ik je nu denken. Niets is minder waar. De eerste lekke band liep ik op met de fiets in het centrum van Borne. Op zondag en op loopafstand van huis. Geen punt dus. Dinsdag met de fiets naar de lokale fietsenmaker Brama. 57 euro lichter voor een nieuwe binnen- en buitenband. Woensdag vol goede moed op dezelfde fiets naar de markt in Hengelo. Daar kreeg ik weer een lekke band. Omdat ik voor pech-hulp verzekerd ben met m'n fiets belde ik nu maar met de alarmdienst van de Enra fietsverzekering. Lopen terug was voor mij echt te ver. De situatie uitgelegd en ze gingen iemand waarschuwen. Terwijl ik zat te wachten op het busje van de fietsenmaker stopte een grote vrachtwagen van Vorgers bij me. Die kwam me afslepen! Heel apart.....

gravenVerder hebben we met de familie samen een bezoek gebracht aan het graf van Pa vd Zouwen. Het graf was klaar en hij ligt nu mooi tussen Wouter en Ma op het kerkhof in Glanerbrug. Een emotioneel moment. Nadien zijn we met de hele familie naar China tuin gegaan om te wokken en hebben daarmee ook de traditie van samenkomen een beetje veiliggesteld rond de verjaardag van Pa en Ma. Die waren allebei op dezelfde dag, 12 december, jarig. We hebben ons voorgenomen om in ieder geval ten minste 2 keer per jaar iets te gaan doen met elkaar om de band in stand te houden. 

Ook is Jan ten Voorde overleden. Jan was een collega met wie ik ook wel eens contact had de afgelopen drie jaar. Hij heeft de kanker niet overleefd. Ik nog wel. Jan had de ziekte van Kahler. Een vorm van beenmergkanker. In 2010 en 2011 liepen we elkaar geregeld tegen het lijf tijdens behandelingen op het MST. Het zet me weer aan het denken.

De afgelopen twee weken kenmerken zich bij mij door m'n darmen die wat van streek zijn geraakt. Vermoedelijk een soort buikgriepje ergens opgelopen. Dat heeft me de laatste tijd best wel dwars gezeten. Daarnaast heb ik, door een veel te hoog INR (waarde voor de bloedstolling) de afgelopen week weer een darmbloeding opgelopen. Misschien heeft dat buikgriepje daar ook wel mee te maken. Omdat ik me daardoor toch wel heel erg slap ben gaan voelen hebben we woensdag ons maar weer gemeld op het ziekenhuis. Na (bloed)onderzoek bleek dat m'n Hb naar een dramatisch lage waarde van 4.1 was gedaald. Ik ben opgenomen en  heb nog een gastroscopie ondergaan. Na 3 zakken bloed en een nacht opname mocht ik gisteren gelukkig al weer naar huis. De bloeding lijkt over.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een gezond 2014!

Tot zover. Tot blogs.....

Ontspoord

IMG 2860Ik niet hoor. Maak je niet ongerust. Voor onze deur op het spoor wel dus. Gistermorgen zaten we rond 8 uur met een boterhammetje en wat koffie rustig het begin van de dag mee te maken. Een goederentrein kwam langs. Nog niks aan de hand, tot een zeer ongewoon en luidruchtig geluid onze aandacht trok. Aan het eind van deze grindtrein was een wagon ontspoord die met een behoorlijke snelheid van zo'n 60 a 70 km/u voorbij kwam. Een hoop vonken, stof en herrie rondom die wagon. Het perron stond vol met wachtende forensen die verschrikt wegdoken. Gelukkig is dat allemaal goed gegaan hier en werd niemand geraakt. Ik heb direct 112 gebeld met de melding dat een ontspoorde trein richting Almelo reed. De rest is historie. Een zeer enerverend begin van onze dag gisteren dus.....

Verder hebben we de afgelopen tijd zoveel mogelijk het gewone leven weer opgepakt. Er zijn heel veel zaken geregeld rondom het overlijden van mijn vader en de rust is nu weer een beetje terug gekeerd. We zijn twee weken geleden nog met vrienden een weekeindje weg geweest naar zuid limburg. We hadden veel geluk met het weer en hebben veel en vaak op allerlei terrasjes gezeten in Valkenburg en Maastricht. Daarme hebben we mooi even de zinnen kunnen verzetten.

Qua gezondheid gaat het mooi z'n gangetje (afkloppen). De bloedwaarden zijn behoorlijk stabiel maar het lage Hb hindert me tch wel alle dagen. De conditie is wel eens beter geweest. Ik heb tot voor kort ook een maand of 4 niet kunnen fietsen en dat merk ik. Helaas gaan we nu de winter in en in de kou is fietsen niet bepaald mijn hobby.

IMG 2894Wat wel een beetje een hobby is geworden is het zoeken van een rustpunt in een winkel. Liefst een zitje met koffie en een krantje, maar dat is in de meeste grote kledingketens niet te vinden. Dan maar een plekkie op een display naast een paspop. Dan kan Annelies lekker even haar gang gaan en ik heb soms lol. Zeker als die display midden voor de ingang van de winkel staat. Voorbijgangers die dan naar binnen kijken zien mij dan naast mijn pas verworven vriendin zonder hoofd zitten. Errug leuke opmerkingen en ontelbare (glim)lachende mensen zijn het gevolg. Twee voorbeelden heb ik hier bij deze blog gevoegd.

Tot zover. Tot blogs.

Weer verder

We zijn nu ruim twee weken verder na de dood van mijn vader. Twee weken waarin we heel veel hebben moeten doen. Omdat pa in een verzorgingshuis woonde moet dan alles uit zijn woning binnen een bepaalde tijd. Normaal is dat binnen een week, maar we hadden nog een week extra gekregen. Afijn we hebben met de familie de spullen van pa opgeruimd en verdeeld en/of te koop gezet. Veel werk. Ik heb ook veel meer gedaan dan goed voor me is en ik loop een beetje op mijn tandvlees. Eigenlijk geldt dat voor iedereen. Voor het verwerken van de emotie is nauwelijks tijd geweest. Wel hebben we vorige week zaterdag voor pa een waardige uitvaartdienst geregeld. Mooi was ook dat we twee fragmenten uit zijn uur durend interview konden laten horen tijdens de nagedachtenis. Dat was wel emotioneel voor degene die hem gekend hebben. In een van de fragmenten was de anekdote te horen over de liftboy.

Ergens in de jaren 50 of 60 was vader als ambulance verpleegkundige onderweg met vrouw in barensnood. Bij het ziekenhuis was hij de lift ingegaan met deze vrouw op de brancard.ambulance-01 Destijds waren er nog geen automatische deuren in de lift. Nadat hij de liftdeur had gesloten en de lift zich in beweging had gezet riep de vrouw " de baby komt" en was het hoofdje al te zien. Pa moest de baby halen. Ondertussen was de lift op de verdieping gestopt, maar had pa de handen vol aan de baby. Na korte tijd ging de lift weer naar beneden en werd de deur open gedaan door de verloskundige. Toen met de verloskundige, de moeder en baby weer naar boven om toch alles goed af te leveren op de kraamafdeling. Er heeft nog lang een tekening gehangen op de kraamafdeling die het verhaal schetste van de "liftboy".

Een tweede favoriete ambulanceverhaal van pa was een spoedrit naar een ongeval in Losser in de jaren 50. Vanuit Enschede toch een redelijke afstand. Aan het stuur van de ambulance een chauffeur die wel bekend stond om het feit dat hij wel "strak" reed. Ergens bij de afslag Lonneker/Losser passeerden ze een fiatje 500. Mijn vader dacht een tik te horen en zei tegen Hesse, de chauffeur: "volgens mij heb je iets geraakt" waarop die de schouders ophaalde en zei dat het wel goed was gegaan. Op de plek van het ongeval gekomen stonden omstanders ineens te lachen en te wijzen naar de rechterachterkant van de ambulance. Daar hing het linkervoorspatbord van het flatje aan de bumper van de ambulance.

Iets anders. De donderdag voor de dood van pa was een mooie dag. We hadden nog vakantie. Zonnetje erbij en even op de fiets naar Strawinski in Hengelo een lunch pakken. Heerlijk in het zonnetje. Afijn na 1,5 uur wilden we terug. De fietsen stonden tegenover het terras. Toen we bij de fietsen kwamen bleek de fietstas van Annelies verdwenen. Shit. Gegapt. Balen dus. "Ik heb wel een fietstas nodig" aldus Annelies, "laten we direct maar even langs fietsenmaker Brama gaan." Zogezegd, zo gedaan. We hebben voor 45 euro een nieuwe fietstas aan haar fiets gehangen, netjes met tiewrap vastgezet, afgerekend en naar huis gefietst. In de fietsenkelder onder ons huis hoorde ik een kreet toen Annelies daar haar fiets neerzette. Ik heb nu twee tassen riep ze. Hillariteit. Wat was er gebeurd? De avond daarvoor had ik in gedachten de fietstas mee naar beneden genomen en die aan haar oude boodschappenfiets gehangen. We zijn dus ook heen naar Hengelo gefietst zonder tas aan de fiets van Annelies zonder dat een van ons dat in de gaten had. Eind van het liedje was dat ik met hangende pootjes de net aangeschafte tas weer heb teruggebracht.

Ook leuk was dat onze kleinzoon Lars voor het eerst zelfstandig met oma (ama, zoal hij zelf zegt) heeft gebeld. Dat gesprek kwam per ongeluk tot stand omdat hij de herhaaltoets van de telefoon kennelijk per ongeluk indrukte. Oma nam de telefoon op en heeft een paar minuten met hem zitten kletsen. Dat bellen gebeurde terwijl Els met haar smartphone aan het filmen was omdat Lars zo leuk met de telefoon speelde. Ze had dus niet in de gaten dat hij echt aan het bellen was. De video is hiernaast te zien. Een lichtpuntje in de afgelopen weken.

Tot zover. Tot blogs. 

Vader

Kees van der ZouwenHet is dus nog echt niet opgehouden; Ik heb geen vader meer. Begin deze week op maandag 16 september 2012 is mijn 87 jarige vader, Kees van der Zouwen, plotseling overleden aan een fatale hersenbloeding. Zondagavond daarvoor kwam van het verzorgingshuis de Posten, waar Pa woonde, het telefoontje dat je niet krijgen wil. "Het gaat erg slecht met uw vader meneer vd Zouwen, het is beter dat u hier komt". Onderweg hebben we mijn zus in Hilversum en mijn zwager uit Enschede gebeld die ook naar de Posten zijn gegaan. We zijn 's avonds bij hem geweest, maar Kees is niet meer bij bewustzijn gekomen en is rond 4 uur die nacht overleden. Na een nacht zonder slaap hebben we de dagen na zijn overlijden vreselijk veel dingen geregeld m.b.t. de begrafenis. Ook is het onvermijdelijk dat in een verzorgingshuis het appartement van Pa snel leeg gehaald moet worden. Daar zijn we ook mee begonnen en hebben al heel wat door onze handen laten gaan. Je wordt geleefd in zo'n week en eigenlijk is er nauwelijks tijd om te rouwen.  

Wat erg mooi is, is dat Kees een geliefde verschijning was in de Posten. We zijn de afgelopen dagen veel in de Posten geweest en zijn daarbij vaak door personeel en andere bewoners aangesproken die Pa nu al missen.IMG 5187 Hij stond midden in de gemeenschap daar en deed aktief mee met allerlei aktiviteiten en ging ook vaak mee op dagtochten en reisjes die door het reisbureu van de Posten "Efkes d'r oet" werden georganiseerd. Hij heeft met plezier de laatste jaren in de Posten doorgebracht.  We zijn ook dankbaar voor de liefdevolle verzorging en aandacht die hij heeft gekregen. Pa was tot het laatst behoorlijk zelfstandig en had weinig echte hulp nodig, maar een praatje en wat aandacht kreeg hij in ruime mate van personeel en vrijwilligers. De Posten is een goede plek om, indien nodig, de laatste jaren door te brengen.

Het is nu zaterdagmorgen en over een paar uur gaan we Pa begraven. Hij krijgt een mooie plek tussen mijn broer Wouter en onze moeder. We hopen een goed einde voor hem te hebben geregeld.

Het is net een slechte film waarin we terecht zijn gekomen. De week was erg druk en is voorbij gevlogen. Hopelijk krijgen we de komende tijd wat rustiger vaarwater en kunnen alle ellende een plekje geven.

Wie Kees wil horen en wil luisteren naar zijn levensverhaal kan hier een mp3-file downloaden met een interview wat hij gegeven heeft met radio de Posthoorn van de Posten. 

Iedereen die al gereageerd heeft de afgelopen week wordt daarvoor hartelijke bedankt. Alle steun en kaartjes doen ons goed.

Houdt het nooit op?

IMG 1984Twee en een halve week nadat we het slechte nieuws kregen van het overlijden van mijn zus Hanneke hebben we nu weer het volgende voor de kiezen. Mijn vader heeft vanmorgen erg slecht nieuws gekregen. Hij klungelt al geruime tijd met allerlei kwalen en kwaaltjes, maar het is nu echt mis met hem. Sinds een week of 6 heeft ie een erg dikke, gezwollen arm. Doktoren hebben er naar gekeken en afgelopen week heeft hij een bioptie laten nemen uit die arm. Uitslag is slecht. Er zit een kwaadaardig gezwel in de spier en botweefsels rond de elleboog van een soort die niet of nauwelijks te behandelen is. Hij krijgt wel prednison om de symptomen te bestrijden en mogelijk kan er nog met bestraling iets gedaan worden om de zwelling te verminderen. Feit is dat effectief behandelen niet meer mogelijk is. Dit mede door zijn hoge leeftijd (87). Daarnaast is hij onder behandeling bij een KNO arts i.v.m. chronische bijholteontsteking. Ook heeft hij een niet werkende stemband en is en nog een vernauwing in de halsslagader waarvoor we maandag nog een afspraak hebben lopen. 

IMG 2662

Ik ben de afgelopen weken voor mezelf en voor mijn vader zo vaak in het MST geweest dat de portiers me al begroeten als een bekende. Toen ik mijn eigen specialist bij toeval tegenkwam twee weken geleden, terwijl ik op mijn vader zat te wachten bij de MRI, keek hij erg vragend. "Ik heb je toch hier niet heen gestuurd?". Ik kon 'm geruststellen en vertellen dat ik de week daarna een afspraak met hem had. "O gezellig" liet hij zich met een lachend gezicht ontvallen.....

Ook voor mijzelf ben ik dus nog op consult geweest. Mijn lichameijke toestand is op dit moment vrij stabiel. De bloedwaarde's waren allemaal zeer tot tevredenheid van mijn specialist. Dit is mede te danken aan de hoge dosering medicijnen die ik nog steeds moet slikken. Over twee maand weerkomen. Dat deel van ons verhaal lijkt daarmee wel ok, maar de ervaring leert dat het maar zo weer kan veranderen. 

Tot slot wil ik toch nog even positief eindigen met het ruwe ongepolijste talent van onze kleinzoon Lars. Die kreeg een oud digitaal fototoestelletje van Els in handen. Hij is er zeer enthousiast mee aan de slag gegaan. Bij elke flits van het ding werd hij errug blij. Hieronder de talentvolle eerste foto's van het jochie.....

Gesigneerde en genummerde unieke afdrukken zijn te bestellen bij ondergetekende.  ;-))

S5031221 S5031222 S5031254 S5031269

 Tot zover. Tot blogs....

The day after

Hanneke van der Zouwen 13-3-1959 - 13-8-2013Gisteren hebben we Hanneke naar het crematorium gebracht en in een herdenking daar afscheid van haar genomen met een groot aantal familieleden, vrienden en collega's. De opkomst was onverwacht groot en ook zodanig dat een deel van de mensen in een zijzaal de plechtigheid op een scherm hebben moeten volgen. Dat hadden we vooraf niet goed ingeschat. Voor de plechtigheid hebben we in kleine kring afscheid van Hanneke genomen en met naaste familie samen de kist gesloten. Daarna naar het crematorium waar door mijn zus Erika en de afdelingschef van de afdeling sportzaken van de gemeente Enschede, waar Hanneke 30 jaar heeft gewerk, een speech werd gehouden om Hanneke te herdenken. De speech van Erika is hier (terug) te lezen. Ikzelf heb mijn bijdrage geleverd door de muziek van Mike Oldfield (back to france) en Matt Simons (With you) te voorzien van een videopresentatie. Na de plechtigeheid en het condoleren hebben we met de naaste familie nog nagepraat en wat gegeten bij Sprakel in Lonneker. Dat was weer een goede afsluiting van een emotionele dag. Al met al was het een waardig afscheid van mijn zus waar we met een goed gevoel op terug kijken. 

Vandaag rest een dof katerig gevoel wat nog erg overheerst na een te korte nachtrust. Te laat ingeslapen en te vroeg weer wakker draagt niet bij aan een goed gevoel zal ik maar zeggen. Morgen proberen we weer over te gaan tot de orde van de dag en de draad weer op te pakken. Het zal slijten zoals dat ook gebeurde na het afscheid van mijn broer Wouter in 2004 en onze moeder in 2009, maar het went niet. Nooit.

Iedereen die op een- of andere manier in de afgelopen week zijn deelneming heeft betoond, daarvoor dank. Het heeft ons goed gedaan.

Tot zover. Tot blogs.....

Hanneke

 

Hanneke   13-3-1959 - 13-8-2013

Er is nieuws te melden. Erg slecht nieuws. Mijn zus Hanneke is vanmorgenvroeg op 13 augustus overleden aan de gevolgen van kanker. Dit was natuurlijk niet helemaal onverwacht, maar toch..... Omdat je het wel langzaam ziet aankomen was dit overlijden niet zo'n grote schok als bij het noodlottige ongeval van onze broer Wouter in 2004, maar het maakt wel verdrietig. Die kloteziekte heeft haar gesloopt. De afgelopen twee jaar heb ik een aantal goede kansen laten liggen om eerder dood te gaan, maar ze heeft me ingehaald. Hoe wrang kan het leven zijn. Vanmorgen op weg naar m'n werk, na ruim 2 weken ziek thuis te zijn geweest, kreeg ik het telefoontje dat je niet wilt krijgen. Alles staat dan even stil en de hele dag hebben we doorgebracht bij mijn zwager thuis. Veel hebben we kunnen regelen en doorgesproken. Hanneke zal maandag a.s om 13.30 uur worden gecremeerd in Usselo. Het doet zeer.

Mijn zus heeft haar leven lang gerookt. Of de longkanker daar nu een direct gevolg van is weet ik niet, dat weet niemand, maar elke keer als ik nu iemand naar buiten zie lopen om te gaan roken word ik tegelijk verdrietig en een beetje boos. Ik steek dat ook niet onder stoelen of banken. Mijn ervaringen op de longafdeling van het MST hebben ook zeker daartoe bijgedragen. STOP ermee. Alsjeblieft, bespaar het jezelf als je je nu aangesproken voelt. Stop en laat je desnoods helpen als het niet door wilskracht alleen kan. Acupunctuur, via de huisarts, nicotinepleisters wat dan ook, maar doe er wat aan. Nu het nog kan......... Ik ben pakweg 30 jaar geleden gestopt. Ik rookte een pakje zware shag per dag. Het is mij gelukt en ik ben er nog elke dag blij om. 

Met mijn beslommeringen gaat het langzaam beter. De wond is langzaam aan het genezen en ik kan op een zachte ondergrond alweer aardig zitten. Wel nog dagelijkse rituelen met spoelen en verbinden van de wond, maar pijn heb ik eigenlijk niet meer. Voorzichtig met infecties en vooral niet naar het toilet op m'n werk of buiten de deur voor de grote boodschap. Dat durf ik niet. Nog even doorbijten tot de wond goed dicht is.

Tot zover maar weer. tot blogs......

Subcategorieën