Na drie dagen pijn en een slapeloze nacht zijn we gisteren weer in het ziekenhuis terechtgekomen. Na vijf weken gebruik van Pegasys waren de bijwerkingen langzaam maar zeker zo ernstig geworden dat ik van de pijn niet meer kon functioneren. In de bijsluiter van het spul stond wel dat bij zulke ernstige bijwerkingen (zware botpijn en spierpijn) een arts geraadpleegd moet worden. Dat hebben we gistemorgen dus maar gedaan. Ik heb daar weer diverse bloedonderzoeken ondergaan en een morfine injectie gekregen tegen de pijn. Na pakweg drie uur konden we weer naar huis met een handvol morfinetabletten (Tramadol). Dat spul hielp voortreffelijk. Ik kreeg wel de waarschuwing mee dat ik mogelijk roze olifanten zou kunnen gaan zien. Ik heb ze niet gezien, maar ik was wel redelijk stoned van dat spul en ik heb er erg goed m'n slaap mee kunnen inhalen. Morgen maar overleggen met mijn specialist of het middel pegasys (Peginterferon) niet erger is dan de kwaal. Mijn bloedwaarden (Trombocyten) waren inmiddels ondanks de pegasys weer gestegen terwijl het zou moeten dalen. Het Hb was weer ongeveer gelijk gebleven. Het blijft klungelen.
Vanmorgen ben ik wakker geworden zonder pijn. Wat een contrast met gistermorgen! Straks nog maar even van deze mooie koninginnedag proberen te genieten door een terrasje te pakken. Tot blogs......




"VASTE" KLANT CAFE X
Het goede nieuws was dat mijn beenmergpunctie een erg gunstige uitslag liet zien. Het aantal blasten is zodanig laag (4%) dat ik in de laagste risicogroep MDS wordt ingeschaald. Daarmee is ook de noodzaak voor behandeling in Leiden voorlopig even op de lange baan. De noodzaak hiervoor is nu, gezien ook het risico van die behandeling, een stuk minder. Dat geeft wel een goed gevoel mag ik zeggen.


Twee weken geleden zijn we getroffen door een korte maar hevige griep. Het begon met onze dochter en schoonzoon. Daar was het even crisis omdat ze beiden ziek waren en hebben wij dus ingesprongen en een dag op onze kleinzoon Lars gepast. Een paar dagen later waren we zelf aan de beurt. Gelijktijdig zaten onze magen in de knoop en moesten de emmers bij de hand zijn. We hebben een hele nacht om beurten ieder met een eigen emmer zitten kotsen. Het leek wel een wedstrijd (die ik overigens won met 9 tegen 7 keer). Na een dag of twee, drie was het weer over.

