Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Reacties

  • Vader
    Joke Becker 28.06.2014 23:27
    Beste Piet, Lees net het stukje van u in het blad Zin en zie de naam van der Zouwen. Gelijk ...
     
  • Trombosebeen
    Achilles 26.06.2014 22:04
    Zag vanaf het perron recent weinig leven bij jullie in de flat dus mijn idee dat jullie wel ...
     
  • Meevaller?
    Fransie 02.06.2014 20:18
    Hoi Piet, Ik las je stuk. Ben het volkomen met je eens! En v.w.b. je gezicht, dat moet ...
     
  • Huidziekte
    André Schutten 06.05.2014 12:47
    He Piet, ben je nu bezig alle ziektes af te raffelen. Man, je komt nog een keer in het Grote ...
     
  • Huidziekte
    Bertus 01.05.2014 14:29
    komt vooral voor bij vrouwen en begint tussen de 10 en 30 jaar??

Welkom op onze persoonlijke blog. De laatste blogs staan hier altijd bovenaan.

Trombosebeen

Ik heb de laatste tijd nét even te vaak geroepen dat het wel goed gaat en mijn situatie aardig stabiel is. Niet dus. Ik heb al een hele poos last van een open wond aan mijn linker enkel. Dat heeft er toe geleid dat ik nu zelfs een wondverpleegkundige van de thuiszorg over de vloer krijg. Een heeel gedoe om 0,9 uur zorg in de week te mogen hebben. Ook vergoedingen voor verbandmiddelen brengt je in een bureaukratische rompslomp. Naast de pijn van die wond kreeg ik net voor het weekeind in hetzelfde been een krampgevoel in mijn kuit. Ik weet het aan de behandeling van die wond aan mijn enkel tot we zondagmiddag tussen Delden en Hengelo fietsten en Annelies opperde "Het zal toch niet weer een trombosebeen zijn?". Oei. Wat is wijsheid. We zijn na overweging maar naar de huisartesenpost in Hengelo gefietst. De arts die mij daar zag twijfelde, maar stuurde ons toch naar de spoedeisende hulp op het ZGT. Eigenlijk kun je geen trombose krijgen als je anti-stolling medicijnen gebruikt. Ik dus wel..... Liever waren we naar het MST in Enschede verwezen, maar dat zat die middag dicht i.v.m. stroomstoring. Na het gebruikelijke (lange) wachten en (bloed)onderzoeken en een echo kwam de diagnose. Inderdaad een trombose in mijn linkerbeen. Ik moest opgenomen worden. Omdat ik een nogal gecompliceerd geval ben en onder behandeling in het MST ben ik met een ambulance naar Enschede gebracht. Daar heb ik 24 uur gelegen en ben gisteren weer thuis gekomen met instructies en een andere soort bloedverdunner. Mijn been zit in een steunkous en ik hoop dat de pijn en beperking vlot verdwijnt. Het is erg lastg allemaal.

zouwendijk1zouwendijk2Overigens was mijn timing niet slecht. We hebben nét ruim 3 weken vakantie gehad en zijn de laatste dagen aan het wegtikken. Drie weken eerder een trombosebeen en de vakantie was verknoeid geweest. We hebben in die tijd verschillende 2 en 3 daagse hotelarrangementen genoten. We hebben gefietst in de buurt van de Biesbosch, op Texel, in de buurt van Hilversum en (samen met onze kleinzoon Lars) in Looze bij Hardenberg. Mijn roots (of die van mijn vader) liggen in de Alblasserwaard nét boven de Biesbosch. Daar hebben we nog rondgereden en hebben o.a. de Zouwendijk gevonden. Leuk!

Mijn huidaandoening is aanmerkelijk verbeterd. Dank zij de 8 weekse kuur en zalfjes heb ik nu weer een zo goed als "normaal" gezicht. Dus dat lijkt nu wel opgelost. Nou de rest nog......

Tot zover. Tot blogs.

Meevaller?

Ik heb gelukkig gisteren goed nieuws gekregen. De zeldzame en moeilijk te behandelen huidziekte die vermoed werd is gelukkig niet uit de testen gekomen. Ik heb wel een forse schimmelinfectie die met een 8 weekse kuur en zalf behandeld moet worden. De verschijnselen en de last is er niet minder om. Het is en blijft zeer hinderlijk. Gelukkig zijn wel de hechtingen uit m'n gezicht. Door mijn slechte weerstand en zeer droge huid door medicijngebruik ben ik hier erg vatbaar voor. Voorlopig dus smeren en pillen slikken. Ik hoop dat de lijst met mogelijke bijwerkingen weer niet voor mij geldt.....

Het blad "Zin" met mijn interview ligt in de winkel. Het is een dubbel interview met mij en een vrouw die de ziekte van Crohn heeft. Het gaat over de invloed die de (verborgen) ziekte op ons heeft. De journaliste heeft het wat mij betreft heel netjes verwoord in het artikel. Ik mag het hier niet op mijn blog plaatsen i.v.m. copyright en zo, dus even naar de winkel deze maand. Voor een indruk hoe het er uit ziet hier een heel kleine afbeelding van de 5 pagina's:

zinpaginas

Verder heb ik me nog behoorlijk boos gemaakt over een -in mijn ogen zeer eenzijdig- artikel in de Tubantia van zaterdag 3 mei over een ongeval waarbij een jonge vrouw door een roekeloze bestuurder onder invloed van alcohol werd doodgereden. Ik was verbolgen over hoe de dader als zielig werd afgeschilderd en zijn verhaal kon doen via de journalist. De familie van het slachtoffer Marianne Koiter wilde niet reageren in dat artikel. Terecht, want na zoiets heb je wel wat anders aan je hoofd. Ik heb daarom maar een ingezonden stuk geschreven wat hier te lezen is. Daarmee kon ik mijn boosheid in ieder geval kwijt.....

Dit was het voor nu. Ik heb niet veel meer te melden. Tot blogs.

Huidziekte

Huidproblemen. Ik noemde het al in mijn vorige blog. Ze zijn groter dan ik dacht. Na twee antibioticakuren via de huisarst ben ik gisteren toch verwezen naar een huidarts. Die antibiotica sloeg niet aan en had geen resultaat. Naar de Dermatoloog dus, zo'n arts waar je al uitslag hebt voor je er bent geweest..... Die had haar voorlopige diagnose al gauw gesteld. Ik lijd vermoedelijk aan een zeldzame auto-immuunziekte die de huid aantast en lupus erythematosus (LE) genoemd mag worden. De dermatoloog heeft twee biopten uit mijn wang en bovenlip genomen met een soort appelboortje (4mm). Geen pretje! 12 mei moet ik dan voor een definieve diagnose  bij haar terug komen. Ik hoor dan verder hoe het behandeld moet worden. 

Inmiddels zie ik er dus niet uit. Ik schrik van mezelf als ik in de spiegel kijk. Alsof ik tegen een tram ben aangelopen. Twee plekken op m'n gezicht waar de hechtdraadjes nog uitsteken en de nodige zwellingen en rode plekken van de aangedane huid. Een deel van m'n snor en m'n hoofdhaar is uitgevallen en groeit, als de diagnose klopt, niet meer aan. Na 35 jaar zal ik dan snorloos door het leven moeten. Jaren geleden heb ik de snor al eens afgeschoren in een dolle bui. Annelies & kids waren toen "not amused". Nu zullen ze er waarschijnlijk toch aan moeten wennen. Het is niet anders.....

Hiernaast een "selfie" van deze jongen. 

Na 12 mei meer nieuws. Tot blogs.

Tentoonstelling

20 gradenSorry volgers, er zijn bijna 6 weken voorbij gegaan sinds mijn laatste blog. Ik neem mij voor weer wat vaker de digitale pen ter hand te nemen..... Misschien gaat het wel te goed met me. Feit is dat ik me redelijk goed voel behalve mijn groter wordende huidproblemen. De extreem droge huid die ik heb door mijn cytostatica is erg gevoelig voor infecties en dergelijke. Soms erg hinderlijk, maar ik moet het er mee doen.

rijksmuseumIn de vorige blog schreef ik al dat ik de deur van mijn werkplek definitief dicht heb gedaan. Dat geeft nu na zes weken wel een erg rustig gevoel. Ik heb weer zin in dingen die ik lang heb laten liggen. Zo ben ik een dagje met een fotovriend naar het spoorwegmuseum in Utrecht geweest en daar lekker bezig geweest. Samen met Annelies zijn we zelfs drie dagen naar Amsterdam geweest waarbij de nadruk lag op het bezoeken van het rijksmuseum. Wat is dat mooi geworden! Je kunt daar ademloos uren dwalen en alle schatten zien. Wel eerst op tijd naar de grote meersters en de Nachtwacht. Vanaf 11/12 uur staan daar mensen rijen dik voor de kunstwerken te kijken en is er bijna geen doorkomen meer aan. In de andere zalen kun je dan goed terecht. Het is er groot genoeg. Verder hebben we (ik) vaak op terrassen gezeten. Annelies de hort op en de Bijenkorf in of de Albert Cuypmarkt op, Piet was met een glaasje of kop koffie wel op een terras in de buurt te vinden. Dat geslenter hou ik slecht vol dus van de nood maar een deugd maken nietwaar? We hebben genoten van terrassen op het Leidseplein, de Dam, de Hilton sky-lounge en bij Loetje. Bij Loetje koop je het beste biefstukje van Amsterdam (en wijde omstreken). Doen! Als je je trouwens afvraagt waar alle oude fietsen blijven; In Amsterdam. Van driekwart van de fietsen daar is het kettingslot een veelvoud waard dan de waarde van de fiets. Wat een barrels! 

Wat ik daar verder alleen heb gezien is de permanente tentoonstelling Body Works op het Overtoom. Daar zijn geconserveerde lichamen en organen van mensen te zien die zodanig geprepareerd zijn dat ze b.v. de bloedsomloop, spieren of zenuwbanen aanschouwelijk maken. Daar lag b.v. ook een geprepareerde milt van normale omvang. Ter grootte van een biefstukje van anderhalve ons. Iets kleiner dan mijn milt van 9 kilo dus..... Een boeiende tentoonstelling! We hadden een combi-ticket trein/hotel en zijn comfortabel met de internationale trein naar Amsterdam CS en retour gereisd. Terug waren we toch wel weer blij terug te zijn en de relatieve rust hier in Twente weer terug te vinden.

leesplankjes op postzegelsBegin deze week werd ik gebeld door iemand van het bestuur van het Schoolmuseum in Ootmarsum die ons uitnodigde om te komen kijken naar de tentoonstelling van mijn vader. Hoe zit dat? Mijn vader spaarde postzegels. Albums vol en al zo lang ik mij kan herinneren. Daarnaast had hij een bijzondere verzameling die vrij uniek is. Ooit is vader op het idee gekomen om bij de afbeeldingen op leesplankjes de bijbehorende postzegels te vinden. Er zijn tientallen variaties leesplankjes uitgebracht; Fries, Zeeuws en Hebreeuws en nog vele andere. Vader zocht dan een goede afbeelding van zo'n leesplankje en ging dan op zoek naar postzegel met de passende afbeeldingen. schoolmuseumSoms was dat een zeer langdurige zoektocht. Zoek maar eens een plaatje op postzegel van b.v. een zeef. Die kwam uiteindelijk uit Hong Kong. Toen pa vorig jaar overleed was er niemand van de kinderen die zijn verzameling wilde voortzetten. De reguliere verzameling is inmiddels verkocht, maar deze unieke verzameling hebben wij als kinderen geschonken aan het schoolmuseum waar het dus nu in een tentoonstelling staat. Overigens is het museum leuk opgezet en een bezoekje meer dan waard. Een reis terug in de tijd. Ik weet nu bijvoorbeeld waar het woord "fröbelen" vandaan komt.....

De fotoshoot voor het blad "Zin" is uiteindelijk mooi hier in de buurt gehouden. Kennelijk was dat toch wat handiger. Uiteindelijk zijn er foto's van mij gemaakt bij de Noordmolen bij Delden. Het was erg mooi weer dus dat kon. Ik heb het resultaat nog niet gezien en ben benieuwd.

Tot slot heb ik hier nog een link naar een filmpje van onze kleinzoon Lars. Hij is twee en een half jaar en nog nét niet zindelijk. Veel plezier.......

Tot zover maar weer. Tot blogs.

10 jaar

Wouter van der ZouwenariklelhuisaanhuisHet is een raar weekeind. Vol met allerlei gevoelens en gedachten. Ten eerste is het dit weekeind precies 10 jaar geleden dat we  in de nacht van 29 februari 2004 wakker gebeld werden door collega's. Ik hoor nog de piepjes van hun portofoon vlak voordat ik de deur opendeed. "Mogen we even binnenkomen?" vroeg de collega. "We hebben helaas slecht nieuws te melden". In de 30 jaar daarvoor bij de politie had ik zelf ook al vaak moeten aanbellen op dezelfde manier. Er ging van alles door ons heen. Over wie gaat het? Wat is er gebeurd? De kinderen zijn gelukkig thuis! Mijn ouders? Annelies d'r moeder? In de huiskamer hoorden we het vreselijke nieuws. Mijn broer Wouter was tijdens uitgaan in Enschede bij Aspen Valley op de Markt van een trap gevallen en daarbij dodelijk verongelukt. Vreselijk nieuws dus. Daarna de afschuwlijke gang naar het ziekenhuis voor een confrontatie met mijn broer. Daarna het geregel en het slechte nieuws overbrengen aan mijn zussen en de vriendin van Wouter in Amsterdam. Het komt deze dagen allemaal weer boven. We hebben hem en onze vader en moeder gisteren nog maar even een bloemetje gebracht op de begraafplaats.

Eergisteren heb ik voor de allerlaatste keer mijn kantoortje aan de Hermandad in Enschede afgesloten. De sleutels en nog wat spullen ingeleverd en mijn werkzame leven na ruim 40 jaar afgesloten. Een onwaarschijnlijk dubbel gevoel moet ik zeggen. Enerzijds ben ik blij dat ik nu niks meer hoef en niet meer het gevecht met mezelf hoef te leveren. Mijn brakke lijf wil niet meer en daar heb ik me nu bij neergelegd. Anderzijds vind ik het jammer dat ik de prettige contacten op het werk zal moeten missen. Ook dat is dubbel want er is een forse reorganisatie aan de gang die veel onrust veroorzaakt. Dat ontloop ik nu ook. Mijn functie verdwijnt ook dit jaar en met mijn beperkte mogelijkheden nog een nieuw kunstje leren zie ik eigenlijk ook niet zitten. Het is erg dubbel allemaal. Ik moet bekennen dat ik met tranen in de ogen de laatste keer met de auto de poort uitreed. Ik ga het toch missen denk ik..... Ik zal met m'n beperkte energie nu toch nog moeten proberen mijn dagen een beetje zinvol door te komen. De eerste klus is om mijn diaverzameling uit de jaren 70-80 te digitaliseren. Ik heb die dia's pakweg 20 jaar geleden voor het laatst gezien. Ik verheug me op het weerzien. Dat is een mooie klus voor de eerste tijd.....

Vandaag hebben we weer gezien hoe de carnavalsoptocht in Borne zich voor onze deur opstelde. Ik heb helemaal niks met dat feest en kijk altijd met verbazing naar de mensen die dat dan allemaal beleven. Lekker achter glas en vanuit m'n huiskamer. Ik ga daar zeker geen kou voor lijden! Wat blijft na de optocht is een vreselijke troep voor de deur. Verpakkingen, confetti en serpentine's. Een bende is het. Zou de vervuiler hier ook betalen?? Ik vraag het me af.

De plannen die we hadden voor een andere auto gaan nu toch waarschijnlijk niet door. We hadden het een beetje in de kop gekregen om cabrio te gaan rijden en daarbij was de keus op een Saab 9-3 cabrio of een Volvo C70 cabrio gevallen. We hebben er verschillende gezien en proefgereden. Errug mooie auto's. Vandaag hebben we de plussen en minnen nog maar eens naast elkaar gezet. Emotie en ratio vechten om voorrang en de ratio heeft daarbij toch de overhand gekregen. Waarschijnlijk maar niet dus en rijden we nog een poos door met onze mooie Volvo C30.

Over twee weken moet ik nog voor een fotoshoot naar een fotostudio in Amsterdam. Voor het blad "ZIN" (zie vorige blog) moeten er foto's gemaakt worden. Onkosten worden vergoed en een stiyiste, een visagiste en fotograaf moeten er dan iets van zien te maken. Daarna is er nog van alles mogelijk met Photoshop..... Ik ben benieuwd.

Tot zover maar weer.

Tot blogs.

Handdoek in de ring, ziek en interview

doek

Het werd weer tijd om even in de virtuele pen te klimmen. Er is veel gebeurd de laatste tijd. Ik schrijf deze blog nu weer op een ziekenhuisbed vanuit het MST in Enschede. Volgens mij is dat mijn 14e opname sinds de start van deze blog. Het is begin vorige week begonnen met een flinke diaree op maandag die een dag heeft geduurd. Die diaree weet ik aan het gebruik van een nieuwe medicijn. Daarna leek het goed te gaan tot woensdagnacht vorige week. Een nacht lang veel toiletbezoek en een diepe relatie met een emmer voor m'n maag- en galinhoud. Daarna heb ik een dag of vier op bed doorgebracht waarna ik weer langzaam en slapjes tot leven kwam. Tot dinsdag. Rond de middag begon ik buikpijn te krijgen die ik niet eerder had gehad en niet herkende. In de tweede helft van de middag was het zo hevig, ondanks paracetamol, dat ik met Annelies naar m'n huisarts ben gegaan. Overigens lag Annelies inmiddels ook al een dag of twee-drie met dezelfde buikgriep op bed. We zijn op advies van de huisarts naar het MST gegaan en na drie uur onderzoek en wachten ben ik daar woensdagavond opgenomen. Eerst op de afdeling acute opname en gisteren overgeplaatst naar de E4 (oncologie). Ik lig een kamer naast de kamer van collega Benno H. die ook MDS heeft en die helaas weer behandeld moet worden. Sterkte Benno! Ik spreek hem niet want hij ligt in quarantaine en ik wil hem zeker niet besmetten met mijn problemen van de laatste week. Natuurlijk was ik weer een moeilijk geval. Ik heb een ontsteking in/aan de darm of ingewanden. Bloedwaarden en een CT-scan wezen in die richting. Ook was mijn bloedontstollingswaarde (INR) veel te en gevaarlijk te hoog. Dat zakt nu inmiddels weer en de heftige buikpijn is weer over. Weer 24 uur morfine gehad en ook paracetamol via het infuus. Ik kan nu gelukkig weer zonder. Die bloedstolling bij mij blijft een vrij ernstig en grillig probleem. Door de buikgriep is dat vermoedelijk dit keer weer ontregeld. Ik ben ook ruim 5 kilo lichter geworden. Het was me het weekje wel weer....

Ik heb ook een ingrijpende beslissing genomen. Ik ga stoppen met werken. Ik wilde nog graag, maar merkte gaandeweg dat het toch niet heel erg goed haalbaar was. Door de reorganisatie is het bovendien zo dat mijn werkplek vervalt en ik ook mogelijk nog een nieuw kunstje moet leren. Dat kan ik niet meer. Gisteren stond daarvoor een gesprek gepland met mijn chef over hoe en wanneer. Dat is dus nog niet doorgegaan. Het is wel een heel erg dubbel gevoel moet ik zeggen. Na ruim 40 jaar nu zo ongewild met ontslag. Het is niet anders. Het doek gaat vallen........

zinEen week of drie geleden heb ik bezoek gehad van een journaliste uit Amsterdam van het blad "ZIN". Zij had contact met me had gezocht voor een interview in wat in mei in hun blad gepubliceerd wordt. Ik krijg dan een een rol in een tweeluik over "verborgen" ziekte's. Ze had me gevonden via deze blog. Ik ben benieuwd hoe het er uit gaat zien. Grappig he?

Tot zover weer. Tot blogs.....

Update vrijdag 24-1-2014

Door sterke schommelingen en instabiele INR (ontstollingswaarde) van mijn bloed mag ik nog niet weg. Te onveilig. In ieder geval tot en met het weekeind hier blijven. Het is niet anders.....

Update maandag 27-1-2014

Ik ben weer thuis. Er was geen reden meer om me vast te houden. De stollingswaarde was nog niet helemaal goed maar ging al weer de goeie kant op. Woensdag weer prikken en begin volgende week weer naar m'n specialist. Nu eerst even wat bijkomen en weer aansterken. E.e.a. heeft er wel weer ingehakt.

Afgesleept

klik voor groot....Het is even stil geweest hiero, maar er zijn weer wat dingen te melden. Ten eerste pech. Twee lekke banden in drie dagen tijd. De tweede keer ben ik zelfs door sleepbedrijf Vorgers afgesleept. "Goh, heb je dan geen reserveband in je auto, en kun jij geen band verwisselen?" hoor ik je nu denken. Niets is minder waar. De eerste lekke band liep ik op met de fiets in het centrum van Borne. Op zondag en op loopafstand van huis. Geen punt dus. Dinsdag met de fiets naar de lokale fietsenmaker Brama. 57 euro lichter voor een nieuwe binnen- en buitenband. Woensdag vol goede moed op dezelfde fiets naar de markt in Hengelo. Daar kreeg ik weer een lekke band. Omdat ik voor pech-hulp verzekerd ben met m'n fiets belde ik nu maar met de alarmdienst van de Enra fietsverzekering. Lopen terug was voor mij echt te ver. De situatie uitgelegd en ze gingen iemand waarschuwen. Terwijl ik zat te wachten op het busje van de fietsenmaker stopte een grote vrachtwagen van Vorgers bij me. Die kwam me afslepen! Heel apart.....

gravenVerder hebben we met de familie samen een bezoek gebracht aan het graf van Pa vd Zouwen. Het graf was klaar en hij ligt nu mooi tussen Wouter en Ma op het kerkhof in Glanerbrug. Een emotioneel moment. Nadien zijn we met de hele familie naar China tuin gegaan om te wokken en hebben daarmee ook de traditie van samenkomen een beetje veiliggesteld rond de verjaardag van Pa en Ma. Die waren allebei op dezelfde dag, 12 december, jarig. We hebben ons voorgenomen om in ieder geval ten minste 2 keer per jaar iets te gaan doen met elkaar om de band in stand te houden. 

Ook is Jan ten Voorde overleden. Jan was een collega met wie ik ook wel eens contact had de afgelopen drie jaar. Hij heeft de kanker niet overleefd. Ik nog wel. Jan had de ziekte van Kahler. Een vorm van beenmergkanker. In 2010 en 2011 liepen we elkaar geregeld tegen het lijf tijdens behandelingen op het MST. Het zet me weer aan het denken.

De afgelopen twee weken kenmerken zich bij mij door m'n darmen die wat van streek zijn geraakt. Vermoedelijk een soort buikgriepje ergens opgelopen. Dat heeft me de laatste tijd best wel dwars gezeten. Daarnaast heb ik, door een veel te hoog INR (waarde voor de bloedstolling) de afgelopen week weer een darmbloeding opgelopen. Misschien heeft dat buikgriepje daar ook wel mee te maken. Omdat ik me daardoor toch wel heel erg slap ben gaan voelen hebben we woensdag ons maar weer gemeld op het ziekenhuis. Na (bloed)onderzoek bleek dat m'n Hb naar een dramatisch lage waarde van 4.1 was gedaald. Ik ben opgenomen en  heb nog een gastroscopie ondergaan. Na 3 zakken bloed en een nacht opname mocht ik gisteren gelukkig al weer naar huis. De bloeding lijkt over.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een gezond 2014!

Tot zover. Tot blogs.....

Ontspoord

IMG 2860Ik niet hoor. Maak je niet ongerust. Voor onze deur op het spoor wel dus. Gistermorgen zaten we rond 8 uur met een boterhammetje en wat koffie rustig het begin van de dag mee te maken. Een goederentrein kwam langs. Nog niks aan de hand, tot een zeer ongewoon en luidruchtig geluid onze aandacht trok. Aan het eind van deze grindtrein was een wagon ontspoord die met een behoorlijke snelheid van zo'n 60 a 70 km/u voorbij kwam. Een hoop vonken, stof en herrie rondom die wagon. Het perron stond vol met wachtende forensen die verschrikt wegdoken. Gelukkig is dat allemaal goed gegaan hier en werd niemand geraakt. Ik heb direct 112 gebeld met de melding dat een ontspoorde trein richting Almelo reed. De rest is historie. Een zeer enerverend begin van onze dag gisteren dus.....

Verder hebben we de afgelopen tijd zoveel mogelijk het gewone leven weer opgepakt. Er zijn heel veel zaken geregeld rondom het overlijden van mijn vader en de rust is nu weer een beetje terug gekeerd. We zijn twee weken geleden nog met vrienden een weekeindje weg geweest naar zuid limburg. We hadden veel geluk met het weer en hebben veel en vaak op allerlei terrasjes gezeten in Valkenburg en Maastricht. Daarme hebben we mooi even de zinnen kunnen verzetten.

Qua gezondheid gaat het mooi z'n gangetje (afkloppen). De bloedwaarden zijn behoorlijk stabiel maar het lage Hb hindert me tch wel alle dagen. De conditie is wel eens beter geweest. Ik heb tot voor kort ook een maand of 4 niet kunnen fietsen en dat merk ik. Helaas gaan we nu de winter in en in de kou is fietsen niet bepaald mijn hobby.

IMG 2894Wat wel een beetje een hobby is geworden is het zoeken van een rustpunt in een winkel. Liefst een zitje met koffie en een krantje, maar dat is in de meeste grote kledingketens niet te vinden. Dan maar een plekkie op een display naast een paspop. Dan kan Annelies lekker even haar gang gaan en ik heb soms lol. Zeker als die display midden voor de ingang van de winkel staat. Voorbijgangers die dan naar binnen kijken zien mij dan naast mijn pas verworven vriendin zonder hoofd zitten. Errug leuke opmerkingen en ontelbare (glim)lachende mensen zijn het gevolg. Twee voorbeelden heb ik hier bij deze blog gevoegd.

Tot zover. Tot blogs.

Weer verder

We zijn nu ruim twee weken verder na de dood van mijn vader. Twee weken waarin we heel veel hebben moeten doen. Omdat pa in een verzorgingshuis woonde moet dan alles uit zijn woning binnen een bepaalde tijd. Normaal is dat binnen een week, maar we hadden nog een week extra gekregen. Afijn we hebben met de familie de spullen van pa opgeruimd en verdeeld en/of te koop gezet. Veel werk. Ik heb ook veel meer gedaan dan goed voor me is en ik loop een beetje op mijn tandvlees. Eigenlijk geldt dat voor iedereen. Voor het verwerken van de emotie is nauwelijks tijd geweest. Wel hebben we vorige week zaterdag voor pa een waardige uitvaartdienst geregeld. Mooi was ook dat we twee fragmenten uit zijn uur durend interview konden laten horen tijdens de nagedachtenis. Dat was wel emotioneel voor degene die hem gekend hebben. In een van de fragmenten was de anekdote te horen over de liftboy.

Ergens in de jaren 50 of 60 was vader als ambulance verpleegkundige onderweg met vrouw in barensnood. Bij het ziekenhuis was hij de lift ingegaan met deze vrouw op de brancard.ambulance-01 Destijds waren er nog geen automatische deuren in de lift. Nadat hij de liftdeur had gesloten en de lift zich in beweging had gezet riep de vrouw " de baby komt" en was het hoofdje al te zien. Pa moest de baby halen. Ondertussen was de lift op de verdieping gestopt, maar had pa de handen vol aan de baby. Na korte tijd ging de lift weer naar beneden en werd de deur open gedaan door de verloskundige. Toen met de verloskundige, de moeder en baby weer naar boven om toch alles goed af te leveren op de kraamafdeling. Er heeft nog lang een tekening gehangen op de kraamafdeling die het verhaal schetste van de "liftboy".

Een tweede favoriete ambulanceverhaal van pa was een spoedrit naar een ongeval in Losser in de jaren 50. Vanuit Enschede toch een redelijke afstand. Aan het stuur van de ambulance een chauffeur die wel bekend stond om het feit dat hij wel "strak" reed. Ergens bij de afslag Lonneker/Losser passeerden ze een fiatje 500. Mijn vader dacht een tik te horen en zei tegen Hesse, de chauffeur: "volgens mij heb je iets geraakt" waarop die de schouders ophaalde en zei dat het wel goed was gegaan. Op de plek van het ongeval gekomen stonden omstanders ineens te lachen en te wijzen naar de rechterachterkant van de ambulance. Daar hing het linkervoorspatbord van het flatje aan de bumper van de ambulance.

Iets anders. De donderdag voor de dood van pa was een mooie dag. We hadden nog vakantie. Zonnetje erbij en even op de fiets naar Strawinski in Hengelo een lunch pakken. Heerlijk in het zonnetje. Afijn na 1,5 uur wilden we terug. De fietsen stonden tegenover het terras. Toen we bij de fietsen kwamen bleek de fietstas van Annelies verdwenen. Shit. Gegapt. Balen dus. "Ik heb wel een fietstas nodig" aldus Annelies, "laten we direct maar even langs fietsenmaker Brama gaan." Zogezegd, zo gedaan. We hebben voor 45 euro een nieuwe fietstas aan haar fiets gehangen, netjes met tiewrap vastgezet, afgerekend en naar huis gefietst. In de fietsenkelder onder ons huis hoorde ik een kreet toen Annelies daar haar fiets neerzette. Ik heb nu twee tassen riep ze. Hillariteit. Wat was er gebeurd? De avond daarvoor had ik in gedachten de fietstas mee naar beneden genomen en die aan haar oude boodschappenfiets gehangen. We zijn dus ook heen naar Hengelo gefietst zonder tas aan de fiets van Annelies zonder dat een van ons dat in de gaten had. Eind van het liedje was dat ik met hangende pootjes de net aangeschafte tas weer heb teruggebracht.

Ook leuk was dat onze kleinzoon Lars voor het eerst zelfstandig met oma (ama, zoal hij zelf zegt) heeft gebeld. Dat gesprek kwam per ongeluk tot stand omdat hij de herhaaltoets van de telefoon kennelijk per ongeluk indrukte. Oma nam de telefoon op en heeft een paar minuten met hem zitten kletsen. Dat bellen gebeurde terwijl Els met haar smartphone aan het filmen was omdat Lars zo leuk met de telefoon speelde. Ze had dus niet in de gaten dat hij echt aan het bellen was. De video is hiernaast te zien. Een lichtpuntje in de afgelopen weken.

Tot zover. Tot blogs. 

Vader

Kees van der ZouwenHet is dus nog echt niet opgehouden; Ik heb geen vader meer. Begin deze week op maandag 16 september 2012 is mijn 87 jarige vader, Kees van der Zouwen, plotseling overleden aan een fatale hersenbloeding. Zondagavond daarvoor kwam van het verzorgingshuis de Posten, waar Pa woonde, het telefoontje dat je niet krijgen wil. "Het gaat erg slecht met uw vader meneer vd Zouwen, het is beter dat u hier komt". Onderweg hebben we mijn zus in Hilversum en mijn zwager uit Enschede gebeld die ook naar de Posten zijn gegaan. We zijn 's avonds bij hem geweest, maar Kees is niet meer bij bewustzijn gekomen en is rond 4 uur die nacht overleden. Na een nacht zonder slaap hebben we de dagen na zijn overlijden vreselijk veel dingen geregeld m.b.t. de begrafenis. Ook is het onvermijdelijk dat in een verzorgingshuis het appartement van Pa snel leeg gehaald moet worden. Daar zijn we ook mee begonnen en hebben al heel wat door onze handen laten gaan. Je wordt geleefd in zo'n week en eigenlijk is er nauwelijks tijd om te rouwen.  

Wat erg mooi is, is dat Kees een geliefde verschijning was in de Posten. We zijn de afgelopen dagen veel in de Posten geweest en zijn daarbij vaak door personeel en andere bewoners aangesproken die Pa nu al missen.IMG 5187 Hij stond midden in de gemeenschap daar en deed aktief mee met allerlei aktiviteiten en ging ook vaak mee op dagtochten en reisjes die door het reisbureu van de Posten "Efkes d'r oet" werden georganiseerd. Hij heeft met plezier de laatste jaren in de Posten doorgebracht.  We zijn ook dankbaar voor de liefdevolle verzorging en aandacht die hij heeft gekregen. Pa was tot het laatst behoorlijk zelfstandig en had weinig echte hulp nodig, maar een praatje en wat aandacht kreeg hij in ruime mate van personeel en vrijwilligers. De Posten is een goede plek om, indien nodig, de laatste jaren door te brengen.

Het is nu zaterdagmorgen en over een paar uur gaan we Pa begraven. Hij krijgt een mooie plek tussen mijn broer Wouter en onze moeder. We hopen een goed einde voor hem te hebben geregeld.

Het is net een slechte film waarin we terecht zijn gekomen. De week was erg druk en is voorbij gevlogen. Hopelijk krijgen we de komende tijd wat rustiger vaarwater en kunnen alle ellende een plekje geven.

Wie Kees wil horen en wil luisteren naar zijn levensverhaal kan hier een mp3-file downloaden met een interview wat hij gegeven heeft met radio de Posthoorn van de Posten. 

Iedereen die al gereageerd heeft de afgelopen week wordt daarvoor hartelijke bedankt. Alle steun en kaartjes doen ons goed.

Houdt het nooit op?

IMG 1984Twee en een halve week nadat we het slechte nieuws kregen van het overlijden van mijn zus Hanneke hebben we nu weer het volgende voor de kiezen. Mijn vader heeft vanmorgen erg slecht nieuws gekregen. Hij klungelt al geruime tijd met allerlei kwalen en kwaaltjes, maar het is nu echt mis met hem. Sinds een week of 6 heeft ie een erg dikke, gezwollen arm. Doktoren hebben er naar gekeken en afgelopen week heeft hij een bioptie laten nemen uit die arm. Uitslag is slecht. Er zit een kwaadaardig gezwel in de spier en botweefsels rond de elleboog van een soort die niet of nauwelijks te behandelen is. Hij krijgt wel prednison om de symptomen te bestrijden en mogelijk kan er nog met bestraling iets gedaan worden om de zwelling te verminderen. Feit is dat effectief behandelen niet meer mogelijk is. Dit mede door zijn hoge leeftijd (87). Daarnaast is hij onder behandeling bij een KNO arts i.v.m. chronische bijholteontsteking. Ook heeft hij een niet werkende stemband en is en nog een vernauwing in de halsslagader waarvoor we maandag nog een afspraak hebben lopen. 

IMG 2662

Ik ben de afgelopen weken voor mezelf en voor mijn vader zo vaak in het MST geweest dat de portiers me al begroeten als een bekende. Toen ik mijn eigen specialist bij toeval tegenkwam twee weken geleden, terwijl ik op mijn vader zat te wachten bij de MRI, keek hij erg vragend. "Ik heb je toch hier niet heen gestuurd?". Ik kon 'm geruststellen en vertellen dat ik de week daarna een afspraak met hem had. "O gezellig" liet hij zich met een lachend gezicht ontvallen.....

Ook voor mijzelf ben ik dus nog op consult geweest. Mijn lichameijke toestand is op dit moment vrij stabiel. De bloedwaarde's waren allemaal zeer tot tevredenheid van mijn specialist. Dit is mede te danken aan de hoge dosering medicijnen die ik nog steeds moet slikken. Over twee maand weerkomen. Dat deel van ons verhaal lijkt daarmee wel ok, maar de ervaring leert dat het maar zo weer kan veranderen. 

Tot slot wil ik toch nog even positief eindigen met het ruwe ongepolijste talent van onze kleinzoon Lars. Die kreeg een oud digitaal fototoestelletje van Els in handen. Hij is er zeer enthousiast mee aan de slag gegaan. Bij elke flits van het ding werd hij errug blij. Hieronder de talentvolle eerste foto's van het jochie.....

Gesigneerde en genummerde unieke afdrukken zijn te bestellen bij ondergetekende.  ;-))

S5031221 S5031222 S5031254 S5031269

 Tot zover. Tot blogs....

The day after

Hanneke van der Zouwen 13-3-1959 - 13-8-2013Gisteren hebben we Hanneke naar het crematorium gebracht en in een herdenking daar afscheid van haar genomen met een groot aantal familieleden, vrienden en collega's. De opkomst was onverwacht groot en ook zodanig dat een deel van de mensen in een zijzaal de plechtigheid op een scherm hebben moeten volgen. Dat hadden we vooraf niet goed ingeschat. Voor de plechtigheid hebben we in kleine kring afscheid van Hanneke genomen en met naaste familie samen de kist gesloten. Daarna naar het crematorium waar door mijn zus Erika en de afdelingschef van de afdeling sportzaken van de gemeente Enschede, waar Hanneke 30 jaar heeft gewerk, een speech werd gehouden om Hanneke te herdenken. De speech van Erika is hier (terug) te lezen. Ikzelf heb mijn bijdrage geleverd door de muziek van Mike Oldfield (back to france) en Matt Simons (With you) te voorzien van een videopresentatie. Na de plechtigeheid en het condoleren hebben we met de naaste familie nog nagepraat en wat gegeten bij Sprakel in Lonneker. Dat was weer een goede afsluiting van een emotionele dag. Al met al was het een waardig afscheid van mijn zus waar we met een goed gevoel op terug kijken. 

Vandaag rest een dof katerig gevoel wat nog erg overheerst na een te korte nachtrust. Te laat ingeslapen en te vroeg weer wakker draagt niet bij aan een goed gevoel zal ik maar zeggen. Morgen proberen we weer over te gaan tot de orde van de dag en de draad weer op te pakken. Het zal slijten zoals dat ook gebeurde na het afscheid van mijn broer Wouter in 2004 en onze moeder in 2009, maar het went niet. Nooit.

Iedereen die op een- of andere manier in de afgelopen week zijn deelneming heeft betoond, daarvoor dank. Het heeft ons goed gedaan.

Tot zover. Tot blogs.....

Hanneke

 

Hanneke   13-3-1959 - 13-8-2013

Er is nieuws te melden. Erg slecht nieuws. Mijn zus Hanneke is vanmorgenvroeg op 13 augustus overleden aan de gevolgen van kanker. Dit was natuurlijk niet helemaal onverwacht, maar toch..... Omdat je het wel langzaam ziet aankomen was dit overlijden niet zo'n grote schok als bij het noodlottige ongeval van onze broer Wouter in 2004, maar het maakt wel verdrietig. Die kloteziekte heeft haar gesloopt. De afgelopen twee jaar heb ik een aantal goede kansen laten liggen om eerder dood te gaan, maar ze heeft me ingehaald. Hoe wrang kan het leven zijn. Vanmorgen op weg naar m'n werk, na ruim 2 weken ziek thuis te zijn geweest, kreeg ik het telefoontje dat je niet wilt krijgen. Alles staat dan even stil en de hele dag hebben we doorgebracht bij mijn zwager thuis. Veel hebben we kunnen regelen en doorgesproken. Hanneke zal maandag a.s om 13.30 uur worden gecremeerd in Usselo. Het doet zeer.

Mijn zus heeft haar leven lang gerookt. Of de longkanker daar nu een direct gevolg van is weet ik niet, dat weet niemand, maar elke keer als ik nu iemand naar buiten zie lopen om te gaan roken word ik tegelijk verdrietig en een beetje boos. Ik steek dat ook niet onder stoelen of banken. Mijn ervaringen op de longafdeling van het MST hebben ook zeker daartoe bijgedragen. STOP ermee. Alsjeblieft, bespaar het jezelf als je je nu aangesproken voelt. Stop en laat je desnoods helpen als het niet door wilskracht alleen kan. Acupunctuur, via de huisarts, nicotinepleisters wat dan ook, maar doe er wat aan. Nu het nog kan......... Ik ben pakweg 30 jaar geleden gestopt. Ik rookte een pakje zware shag per dag. Het is mij gelukt en ik ben er nog elke dag blij om. 

Met mijn beslommeringen gaat het langzaam beter. De wond is langzaam aan het genezen en ik kan op een zachte ondergrond alweer aardig zitten. Wel nog dagelijkse rituelen met spoelen en verbinden van de wond, maar pijn heb ik eigenlijk niet meer. Voorzichtig met infecties en vooral niet naar het toilet op m'n werk of buiten de deur voor de grote boodschap. Dat durf ik niet. Nog even doorbijten tot de wond goed dicht is.

Tot zover maar weer. tot blogs......

Operatie en afscheid

Lars 2 jaar!Mijn vorige blog begon met deze zin: "Het gaat relatief goed met me sinds de laatste blog. Eigenlijk zijn er op fysiek gebied geen gekke dingen te melden. Dat wil ik graag zo houden......" Nou ik kan nu zeggen dat dat niet is gelukt. Het was weer zo laat. Ik heb net mijn 12e ziekenhuisopname in 2 jaar tijd achter de rug. Inclusief een operatie met ruggeprik. Weer twee nachten ultra all-inclusive MST. Het begon allemaal met een pijnlijk gevoel op de plek tussen mijn benen waar het meeste van mijn 84 kilo lichaamsgewicht op het zadel van mijn fiets rust. Na een paar dagen had ik er ook wat koorts bij en donderdagmiddag werd die zodanig hoog dat ik me heb gemeld bij m'n huisarts. Omdat ik geen milt meer heb en daardoor weinig weerstand en mijn complexe stollingproblemen was dit reden genoeg om me door te sturen naar het ziekenhuis. Daar gaan we weer denk je dan. Na onderzoek werd vastgesteld dat de furunkel operatief verwijderd moest worden. Groot probleem is dan weer mijn stolling die een directe operatie risicovol maken. Na wat vitamine-K anti-antistolling werd ik voor vrijdagmorgen in het operatieprogramma opgenomen. Rond 12 uur werd ik geopereerd. Na een ruggeprik werden mijn, inmiddels gevoeloze benen in een soort gynaecologische stelling gehangen. Na een goeie tien minuten was het leed geleden en kon ik via de verkoeverkamer weer naar de afdeling. Inmiddels ben ik nu thuis en moet nu de eerste paar weken de open wond spoelen en verbinden. Lastig allemaal.

Inmiddels hebben we afscheid moeten nemen van Jan Dijks, onze naaste buurman. Jan is 87 jaar geworden en een dag of tien geleden overleden. Enkele dagen voor zijn dood waren we nog even bij hem op bezoek in het Borsthuis in Hengelo. Wat kan een mens in relatief korte tijd aftakelen. Ik schreef in deze blog al eerder over zijn vasculaire dementie die de oorzaak van zijn dood is geworden. Een bijna onmenselijk einde van een goed man. We wensen de familie alle sterkte.

Betere tijdenOok heb ik afscheid genomen van mijn trouwe BMW K1100LT. Ik heb 'm weggebracht om verkocht te worden naar MotoPort Zelhem waar die nu te koop staat. Weer een stukje inleveren door mijn gezondheidsproblemen. Ik hield het rijden niet lang meer vol en vertrouw mezelf niet echt goed meer. Met mijn bovengemiddelde kans op een onwelwording zit ik dan toch liever onderweg in een Volvo-kooiconstructie (You always meet the nicest people in a.....Volvo!) dan op een motor met maar twee wielen. Ook Annelies zag me er daarom niet graag meer mee vertrekken en hij stond al dik twee jaar vrijwel ongebruikt in de kelder. 

Een behoorlijk lichtpunt deze twee weken was de 2e verjaardag van onze kleinzoon Lars waarvan we nu dus al twee jaar kunnen genieten. Prachtig!

Weer twee bewogen weken met aardig wat emotie. Wat is het volgende?

Tot zover maar weer. Tot Blogs.

Scheveningen

Het gaat relatief goed met me sinds de laatste blog. Eigenlijk zijn er op fysiek gebied geen gekke dingen te melden. Dat wil ik graag zo houden......

Minder goed gaat het met mijn zus. Die heb ik gisteren (op mijn verjaardag) nog even gesproken. Zij heeft ook kanker, maar bij haar zit 't in haar longen (daar is het begonnen) en verder ook uitgezaaid door haar lijf. Die klotenziekte heeft haar ook goed te pakken. Inmiddels geheel afgekeurd, thuis en ze is nog maar de schaduw van wie ze was. Sterkte Hanneke! Het leven zuigt.....

Ondertussen hebben wij vorig weekeind een nachtje doorgebracht in het Bilderberg-hotel in Scheveningen. Dat komt omdat goede vrienden van ons 25 jaar getrouwd zijn en een weekeind Scheveningen hadden gepland met alles d'r op en d'r aan.

IMG 2520

Tafeltje gereserveerd (dachten ze) bij Crazy piano's, overnachten in het Kurhaus, een avond musical in het circustheater met VIP behandeling enz. enz. Ze zijn op het idee gebracht omdat wij met de kinderen op ongeveer dezelfde manier ons 25 jarige huwelijksfeest hebben gehouden. Ze hebben ons in de afgelopen maanden een aantal keren gevraagd of we niet mee wilden en benadrukten maar steeds dat ze dat wel erg leuk zouden vinden. Omdat Annelies die vrijdag moest werken en moeilijk vrij kon krijgen hebben we de boot naar hun een beetje afgehouden en gezegd dat vrij krijgen niet kon. Ondertussen kon Annelies door ruiling en wat kunstgrepen toch vrij krijgen. Dat hebben we ze niet verteld, en we hebben zelf in het Bilderberg hotel een nacht zonder ontbijt geboekt. Bij het Kurhaus geregeld dat we daar bij hen konden aanschuiven aan het (zeer riante) ontbijt. Ook hebben we Crazy piano's ongeveer een week voor de tijd gebeld om hun tafel voor 6 personen stiekum op te waarderen naar 8 personen. Hier leek het niet goed te gaan. Bij Crazy Piano's hadden ze geen reservering staan voor de familie uit Tubbergen. Shit. Wat nu. Hoe los je dat op zonder te verklappen dat we toch mee gaan. Alles moest immers een verassing blijven! Enfin, twee dagen later nog maar eens gebeld, maar nog steeds geen reservering. Samen met het meisje van Crazy Piano's bedachten we een oplossing. Zij kreeg van ons het telefoonnummer van hun en zou de reservering gaan verifieren. Een half uur later belde ze ons terug dat het gelukt was. Pffff... opluchting natuurlijk. Uiteindelijk waren we van plan ze dan ergens op een terras in scheveningen met onze aanwezigheid te verrassen. Dat lukte dus niet omdat ze ons onderweg achterop kwamen rijden. Zo keken we op de A12 ineens in het gezicht van degene die we wilden verrassen. Hilariteit in beide auto's, dat kun je nagaan. Uiteindelijk hebben we twee prachtige dagen met elkaar doorgebracht mede dank zij prachtig (strand)weer.

IMG 2527

Ondertussen heb ik gisteren (en vandaag) m'n 57ste verjaardag nog kunnen vieren. Bescheiden welliswaar, maar toch. Weer een jaartje gewonnen!! 

Tot zover. Tot blogs....

enne, geen nieuws is goed nieuws hiero!

Apache

De zoveelste keer een blog dat ik type vanaf een ziekenhuisbed. Ik ben weer opgenomen in het MST. Dit keer met buikklachten die ik sinds gistermorgen heb. Ik was gisteren voor mijn werk in Apeldoorn en daar kreeg ik behoorlijke buikpijn rond de middag. Ik was daar i.v.m. een bijscholingsdag op de Politieacademie. Ik heb samen met deskundigen daar een App ontwikkeld waarmee vrij ingewikkelde verkeerswetgeving m.b.t. dronken rijden voor elke politieman duidelijk is. Na introductie van de App mocht ik als dank in het bijzijn van 250 collega's een diner- en hotelbon in ontvangst nemen. Dat was erg leuk om even in het zonnetje gezet te worden en zoveel waardering te ontvangen. Het eind van de dag was dus niet leuk. Ik ben met de buikpijn terug naar huis gereden en vrijwel direct doorgereden naar het MST. De buikpijn is inmiddels wel iets gezakt, maar ik heb er nog wel last van. Vermoedelijk is het toch weer een maag- of darmbloeding. Een dag of 6 geleden had ik ook weer symptomen van een maag of darmbloeding. Desondanks zijn we toch een paar dagen op vakantie weggeweest. Het kan met elkaar te maken hebben. De onderzoeken lopen nog.

Door alle emotie ben ik vergeten te vermelden op mijn vorige blog dat op mijn werk ook iemand verloren gaat (voor de collega's en de organisatie). De secretaresse van onze afdeling en tevens een van mijn trouwste reaguurders op deze blog, Fransie, gaat van haar welverdiende pensioen genieten. We zijn die dag nog mooi even op de fiets naar haar druk bezochte afscheid gegaan en haar een paar lekkere flesjes Imiglikos achtergelaten. Het ga je goed Fransie. Blijf vooral gezond!

Apache
Apache

Misschien sta ik inmiddels wel op een lijst met suspects bij de de veelbesproken en o zo geheime dienst van de Amerikanen, de NSA. ik ben door alle berichten daarover nu wel wat achterdochtig geworden. Op mijn feestboekaccount van mijn alter ego Jippie Jahoo heb ik nog steeds een vriendschapsverzoek staan van een vage arabier die luistert naar de naam Abdrrafie Jahoo. Is dat nou zo'n haatbaard met connecties in de terroristenwereld dan kon ik wel eens een probleem hebben. Er zijn mensen in nederland die ontslagen zijn bij de overheid omdat ze bij een motorclub zijn aangesloten. Waar is de tijd gebleven dat 35 jaar geleden we grappen maakten over onze collega's van de sectie stiekum Paul D en Karel K die volgens ons samen in een duikbootje het twentekanaal besurveilleerden om de Holland Signaalfabriek te beschermen. Big brother is alom.

Inmiddels zijn we ook een paar daagjes op vakantie naar de veluwe geweest. Om precies te zijn naar Hulshorst bij Harderwijk. Een mooie uitvalsbasis voor fietstochten op de veluwe. Dat ging goed tot we in de middle of nowhere een Apache gevechtshelicopter zagen oefenen. Hooveren op een metertje of tien-vijftien boven de heide gevolgd door mooie snelle wegvlieg-akties. Dat werd een paar keer herhaald. In mijn haast om dichterbij te komen reed ik snel met de fotocamera in mijn hand het fietspad af richting de plek waar de heli was. Ondertussen nog wat foto's makend. Dat soort multitasken is dus gedoemd te mislukken. Zo ook bij mij. In het zicht van de tweekoppige bemanning van die Apache ging ik dus vol op m'n gezicht. Letterlijk. Gevolg: camera licht beschadigd (hield ik mooi omhoog zei Annelies even later), knie geschaafd, bovenbeen behoorlijk gekneusd en wat vel van m'n gezicht. Ook was de ketting van de fiets gelopen en de voorrem iets verbogen waardoor de fiets echt niet meer licht liep. Annelies schrok zich natuurlijk een hoedje. Na het plakken van een pleistertje konden we gelukkig wel verder en hebben we de fiets weer gangbaar gekregen. Ik heb nog dagen last gehad van een zeer been hierdoor. Ik heb er wel een aardige foto aan overgehouden......

Hieronder de komende dagen nog wel een update hoe dit ziekenhuisavontuur weer aflloopt.

Tot zover maar weer.....

Update vrijdag 21-6-13; Ik ben gelukkig weer rond de middag thuis gekomen. Vannacht goed geslapen en geen pijnklachten meer. Het Hb was weer gestegen van 4.4 en 5.0 naar naar 5.4 met maar 1 zakje bloed, dus m'n beenmerg is ook wel weer zelf met productie bezig. Al met al mocht ik weer naar huis van de medicijnmannen.

Frans en Paul

frans panhard postFrans en Paul zijn niet meer. Vandaag heb ik weer een ...-dag. Twee weken geleden ook al. Op mijn blog van 4 mei schreef ik over mijn medepatiënten in het MST. Een van hen was Paul Groote Punt. Ik heb een volle week naast hem gelegen en hem zo leren kennen. Hij kreeg eigenlijk in mijn bijzijn te horen dat hij uitbehandeld was, maar het leek niet tot hem door te dringen. Zijn rouwadvertentie las ik op zaterdagmorgen precies twee weken geleden in de krant. Ik was alleen thuis en heb boven de krant een potje zitten janken en heb me er die hele zaterdag echt klote van gevoeld. Dat herhaalt zich vandaag. De meest sympatieke en aimabele collega die ik ken, Frans Post (posi) is tengevolge van een slopende slokdamkanker deze week overleden. Ook hij heeft het gevecht niet kunnen winnen. Hiernaast een foto van Frans met zijn bijzondere Panhard, zijn grote hobby. Het leven zuigt.....

Vanmorgen was de dochter van onze buurman nog even bij ons om te vertellen dat het appartement van Jan verkocht gaat worden. Het loopt langzaam maar zeker af met Jan. Hij vermagert snel en is zeer opstandig. Vasculaire dementie is ook een ziekte die je niemand gunt. Zijn dochter was zichtbaar verdrietig haar vader zo te moeten zien af takelen. Hij is welliswaar 87 jaar, maar dit is geen goed einde......

Tot zover het slechte nieuws. Met mij gaat het gelukkig verder relatief goed. Ik heb de afgelopen twee weken  ontmoetingen gehad met mijn specialist en de longarts i.v.m. mijn recente longproblemen. Mijn longfunctie is gemeten en er is ook weer een longfoto gemaakt. De longarts was erg tevreden. De longen zagen er weer gezond uit. Met mijn eigen specialist hebben we even teruggekeken naar de recente complicaties en het toch nog maar weer even gehad over mijn duivelse dilemma; Wel of geen stamceltransplantatie. Met 10-20% mortaliteit (mooi woord voor doodgaan) is dat toch een zeer risicovolle behandeling. Ik twijfel voortdurend maar durf het nog niet aan. Wacht ik te lang loop ik kans dood te gaan aan een of andere complicatie. Onderga ik die stamceltransplantatie dan is de uitkomst ook onzeker. Ik weet het gewoon nog niet......

Ik probeer ondertussen mijn conditie op te krikken. Het mooie weer helpt daar zeker bij. Daarnaast hebben we geinvesteerd in twee nieuwe fietsen. Omdat we niet (echt) op vakantie gaan hebben we onszelf dat maar gegund. Ik heb weer een electrische fiets gekozen en Anna een lichtgewicht fiets. We hebben de afgelopen week al 200 km weggetrapt. Dankzij verbeterde techniek en een betere accu is mijn actieradius op de fiets ook vergroot. Dat hield bij de oude fiets, die ik 5 jaar heb gehad, op bij pakweg 30 kilometer. Met de nieuwe fiets is dat ruim meer dan het dubbele. Zadelpijn is dan de grootste beperkende factor.

Dit weekeind is onze kleinzoon Lars hier een paar nachtjes te logeren. Die helpt me vandaag wel door de dag heen en hopelijk raak ik het doffe klotengevoel daar wel mee kwijt. Vandaag maar eens eerst naar de kinderboerderij. Verder gaan we nog met hem fietsen, zwemmen en naar de speeltuin. Misschien nog even met de kleine man in de trein. We hebben ideeën genoeg....

Tot zover, tot blogs......

Subcategorieën